Na, voor mijn gevoel lang wachten, werd om 11.30 uur het sein gegeven dat ik mij mocht gaan omkleden. Goed, prachtige blauw operatiehes aan, nog een beetje Chanel op, nog even een beetje oogschaduw, blauw natuurlijk, en als de koningin door de gangen gereden. Bij de deur naar de operatieafdeling afscheid genomen van Adri en ineens vond ik het moeilijk. Maar goed, er was geen weg terug. Binnen werd ik een grote ruimte ingereden waar ik door een schat van een verpleegster werd voorbereid op de operatie. En waar begonnen we mee? Make-up eraf. Jeetje daar had ik nog zo mijn best opgedaan. Och, ik stond (lag) niet voor joker want het blijkt wel vaker voor te komen. Ik kreeg een pak met natte doekjes en het was poetsen geblazen. Daarna infuus, hartbewaking, klem op de vinger en ik weet eigenlijk niet wat nog meer maar ineens hingen er allerlei draden aan mijn lichaam. Om 12.15 werd omgeroepen dat mevrouw Klaare naar de operatiekamer mocht komen. Yes, kamer 8. Dat is in de Chineese numerologie het geluksnummer. Kon niet beter. Operatiekamer 8 was, als je dat kan zeggen, een prachtige kamer. Alles zag er spiksplinternieuw uit en met daglicht. Ik heb helaas al een paar keer een operatiekamer gezien maar nog nooit met daglicht. Hier mocht ik overschuiven op de operatietafel en kreeg meteen een warme deken over mij heen en dat was wel prettig want het was er koel. Weer iedereen een hand gegeven en toen mocht ik links en rechts mijn armen op een beugel leggen en werden deze vastgesnoerd. Sorry voor de gelovigen maar ik voelde mij net Jezus op het kruis maar dan gelukkig zonder spijkers maar met narcose natuurlijk. Na de zoveelste keer de controlevragen, naam, geboortedatum enz. weet ik niet meer wat er gebeurde. Mijn volgende ervaring was dat iemand mij vroeg of ik wakker was. Verhip, het is gebeurd! Het stelt toch eigenlijk niks voor toch? Daarna kreeg ik een waterijsje en even denk je dat ze een vergissing hebben gemaakt maar nee hoor, het hoort erbij en ik moet zeggen dat best smaakte. Tja, en hoe voelde ik me? Zwaar in mijn hoofd natuurlijk. En heb je pijn vroegen ze. Stomme vraag, ja natuurlijk! En wat denk je? Ik kreeg een heerlijke shot morfine, volgens mij de eerste keer van mijn leven.  Nu ben ik mijn tijdlijn een beetje kwijt maar volgens mij werd ik om 15.30 uur mijn eigen luxe eenpersoonskamertje ingereden. Al snel was Jacqueline er ook, die had beneden in de hal zitten wachten, toen Adri en even later Eelco en Lizzie. Het was even iets te druk want je wilt dan wakker blijven maar ik was wel heel blij om ze te zien. Jacqueline Eelco en Lizzie zijn toen vrij snel weer weg gegaan. Adri, de lieverd, was niet weg te krijgen. Toen eerst een bisschuitje gegeten en een kopje thee en hoera! Ik ben niet misselijk geworden en dat is een zeer prettige bijkomstigheid. Om 18.00 uur zelfs een warme maaltijd en die smaakte prima.  Na het eten mocht gelukkig het infuus, zoutoplossing en antibiotica, eraf en kon ik mijn mooie zijden hes aandoen. Deze ben ik speciaal bij de Bijenkorf in Amsterdam gaan kopen. Toen een beetje opgetut en met Adri beneden een heerlijke cappuccino gaan drinken. (Terwijl ik dit schrijf heb ik mij iPad aanstaan met muziek en nu hoor ik het nummer Beautiful that way van Noa. Het begint met de tekst: Smile without a reason why. Een geweldige tekst en vrolijke muziek. Echt een nummer om te horen als je je down voelt. Niet dat ik het nu nodig heb maar ik hoor dit nummer echt graag)

Inmiddels is Adri ook weggegaan en heb net een heerlijk gesprek gehad met de verpleegster Henriette over van alles en nog wat. Gewoon even een half uurtje beppen. Wie zegt nu dat men geen tijd meer heeft voor de patiënt? Echt wel! Misschien is het dit ziekenhuis maar je voelt je echt gepamperd en dat maakt het allemaal wel wat makkelijker. Zo, het is nu 22.30 uur en dit meisje gaat slapen. Ik wens iedereen die dit vanavond nog leest

Welterusten en morgen gezond weer op.

En een dikke kus voor jullie lieve reacties op deze site, Facebook ,whatsapp, kaartjes, telefoon en bloemen.

Vanmorgen om 7.30 uur in het ziekenhuis gemeld. Ik moest nuchter zijn dus heb me gisterenavond in moeten houden haha. Heb afgelopen nacht prima geslapen.  Ik verbaas mezelf keer op keer.  Ik zit nu in mijn 1 persoons kamer te wachten. Adri houdt me gezelschap. Net naar de röntgen geweest waar ze in beide rotzakken een draad met weerhaakjes hebben geplaatst. Alleen de verdoving deed zeer. Nu voel ik mij net zo’n vis die 2 maal aan de haak is geslagen want uit mijn oksel en uit mijn borst komt een lange metalen draad. Ze hebben ze goed vastgeplakt gelukkig. Net kwam de plastisch chirurg nog langs om alles af te tekenen. Werkelijk, ik zie er nu echt niet uit. Draadjes, tekeningen… tjongejonge. Gelukkig is het operatiehemd lang dit keer. Zie bovenstaande foto en om te zorgen dat ik er enigszins goed uit zie heb ik me lekker opgemaakt, straks nog even deo onder de andere oksel en even lekkere bodylotion op. Ja, je weet toch nooit wie je allemaal tegenkomt in de operatiekamer. Toch?

Langzamerhand begint het mij wat te lang te duren. Ik voel me nog steeds goed maar toch een beetje minder sterk. Soms krijg ik gewoon zin om te janken en het volgende moment is dat weer over. Of zijn het de hormonen? Het gezwel is hormoongevoelig en kan het soms zijn dat die zorgt voor mijn stemmingswisselingen?  Ik voel mij soms een puber, Jantje lacht, Jantje huilt..  Het kan ook zijn dat ik nog steeds razend druk ben met de offertes en feesten van Lelystad. Afgelopen zaterdag onze eerste huwelijksvoltrekking in de zaal gehad. Ik was erg benieuwd hoe dit ging lopen en hoe men de opstelling van stoelen had gemaakt in de zaal. Allereerst zag het er perfect uit en de bode en ambtenaar van de gemeente Lelystad kwamen keurig op tijd en zagen er beide prachtig uit een hele mooie toga (of noem je dat anders?). Het kon niet mis gaan en dat ging het ook niet.

Vanmorgen eerst naar kantoor, er waren nog een paar offertes af te werken en om 12.00 uur werd ik door Adri opgehaald om naar Lelystad te gaan waar ik om 13.00 uur een afspraak had voor een groot korenfestival en om 14.00 uur een afspraak met een stelletje die in december in onze zaak wil trouwen en feest vieren.  Beide gesprekken, uiteraard, goed verlopen. Morgen de bevestiging van het korenfestival eruit en de offerte van de bruiloft. Ook moet ik nog de bevestiging van een bedrijfsfeest van 180 man in december uitwerken en een bedrijfsfeest van 300 man. Deze was al besproken en maar voor de zekerheid toch nog maar even alles doorgenomen en ook morgen bevestigd.

Gelukkig hoefde ik vanavond niet te koken want Adri nam mij (alweer) mee uit eten.

Nog een dagje, en twee nachtjes dan gaat het eindelijk gebeuren. Ik zal blij zijn als eerst de operatie achter de rug is.

Vandaag weer 3 afspraken gehad in het ziekenhuis. Eigenlijk niet veel nieuws gehoord. Allereerst de medisch fotograaf die mij van alle kanten heeft gefotografeerd. Toen ik na afloop de foto’s zag realiseerde ik mij dat ik een andere broek aan had moeten trekken. Deze zat wat strak in de taille en drukt wat vel omhoog. Jee, en die witte buik!! Ik was echt blij dat mijn hoofd er niet op stond! De volgende keer neem ik eerst een zonnebankje voor mijn buik want je kon duidelijk zien dat ik niet in bikini heb gelopen afgelopen zomer. Ook zonder hoofd op de foto, ik blijf altijd ijdel.

Hierna weer na de afdeling oncologie waar ik wederom mijn chirurg zag. Deze had niet veel nieuws behalve dat hij contact had gehad met het Anthonie van Leeuwenhoek ziekenhuis over mijn “geval” en dat ook zij vonden ook dat het beste plan voor is: Eerst opereren, dan bestralen en dan de mamaprint om te bepalen hoe gevaarlijk dit gezwel is. Ik zei hem dat ik wat onrustig wordt omdat ik nog een week moet wachten op de operatie. Vannacht en vanmiddag voelde ik een steek in een ander gedeelte van mijn borst en eerlijk gezegd komt er dan toch een klein barstje in je pantser. Hij stelde mij gerust en zei dat de groei tot deze fase waarschijnlijk 5 jaar heeft geduurd dus dat ik mij geen zorgen hoef te maken. Oké, daar gaan we dus van uit.

Hierna de afspraak met dr. Zandbergen, mijn plastisch chirurg. Zij gaat direct na de operatie de reconstructie uitvoeren. Zonder al te veel in details te treden kan ik zeggen dat ik alle vertrouwen in haar heb en dat zij er uiteindelijk weer iets toonbaars van gaat maken.

Ik  kan alleen maar zeggen: ik heb alle vertrouwen in ziekenhuis de Gelderse Vallei

Vanmorgen op 10.00 uur was ik weer in ziekenhuis de Gelderse Vallei voor het preoperatief onderzoek. Ik mocht weer niet alleen, Adri ging mee.  Wederom liep alles op rolletjes. Hup van de ene kamer naar de andere en voor je het wist stond je buiten. Allereerst een gesprek met een verpleegkundige die alle formulieren die ik ingevuld had controleerde, de bloeddruk opnam, gewicht en lengte en toen door naar de volgende kamer waar de anesthesist Dr. Lourens al op me zat te wachten. Daar de gebruikelijke vragen, hoe is het met je hart (prima, klopt nog steeds) hoe is het met je longen (doen ook nog steeds goed hun best). Gezond meisje dus. Toen zag hij in het dossier dat ik een botafwijking heb maar ik zei: O, daar heb ik helemaal geen last meer van. Nou, zei hij: dat is wel belangrijk ik zal het in de operatiepapieren schrijven zodat als ze je van het ene op de andere bed moeten leggen dat ze extra voorzichtig zijn. Nou, dacht ik dat is inderdaad wel comfortabel. Ik vroeg mij alleen af hoe ze dit elkaar duidelijk maken. In gedachte zag ik al dat ze met een vette viltstift op mijn buik schijven:  VOORZICHTIG BREEKBAAR, NIET MEE GOOIEN! haha  Hierna nog een afspraak met een verpleegkundige op de afdeling oncologie die je uitlegt hoe de dag van de operatie gaat verlopen. Ik wordt dus geopereerd op 21 september. Wat mij betreft duurt dat te lang maar helaas kan het niet eerder. Het geeft mij een wat ongerust gevoel, ik had deze operatie liever morgen gehad. Maar ja, daar is niets aan te doen. Op 21 september moet ik mij om 7 uur melden. Om 8.20 uur wordt ik in de echokamer verwacht waar 2 draadjes geplaatst gaan worden die de exacte plaats moeten aangeven voor de operatie. Omstreeks 10.30 begint de operatie door dr. de Roos waarna dr. Zandbergen het over gaat nemen voor de reconstructie. Indien er geen complicaties zijn hoef ik daarna maar een nacht in het ziekenhuis te blijven en mag ik de volgende dag al weer naar huis. Om deze dag en nacht zo aangenaam mogelijk te maken heb ik meteen een “sterrenpakket” geboekt. Ja, ja dat kan. Tegen bijbetaling krijg je een 1-persoonskamer, een welkomstasje, een bloemetje, een koelkast met fris (Adri neemt wel een fles rosé mee), een tijdschrift naar keuze, de krant, tv en telefoon, koffiezetapparaat en Adri mag ‘s avonds mee-eten. Dat is toch helemaal te gek! En dat in een ziekenhuis. Het is bijna gezellig.

Na dit bezoek samen met Adri even naar kantoor waar het e.e.a. geregeld moest worden en toen zijn we heerlijk gaan lunchen bij Moeke in Rhenen. Het was ontzettend druk, ja wat wil je met dit mooie weer, en alle tafels op het terras waren bezet. Gelukkig zaten Cees van Hunnik en Bert Stemerdink  aan een grote tafel en zij nodigde ons uit om bij hen aan tafel te komen zitten. Na het eten hebben we gezellig zitten praten en ik vertelde de heren dat Adri morgen een proefrit gaan maken in de Tesla X. O, zei Cees, in die broodrooster? Had je dat gezicht van Adri moeten zien. We hebben echt gelachen.

De rest van de middag hebben we gebruikt om allerlei boodschappen te doen voor de nieuwe zaak en daarna nogmaals uit eten op de Ginkelse hei.

                                          Het leek wel een feestdag.