Het is de nacht van 25 op 26 december 1.28 uur en ik kan niet slapen. Moet even schrijven. Misschien helpt het. Het begon vanmorgen bij het opmaken, realiseer me dat ik straks, als ik geluk heb, mijn haar mag behouden. Als de ijskap tenminste werkt. Maar bedenk dan dat ik wel mijn wenkbrauwen en wimpers verlies. Shit! Hoe zie ik er dan uit? Begin nu toch wel bang te worden. Zat vanmiddag naar een zogenaamd komisch programma te kijken en dan hebben ze het ineens over moeder die langzaam dood gaat en dan komt het woord kanker.. Ineens had ik het niet meer ondanks dat het eerste kerstdag is en je blij moet zijn had ik ineens ontzettend behoefte om te huilen en dat heb ik dan ook gedaan. (nu weer) Maar goed, het ging natuurlijk over en ik ben daarna met Adri een heerlijke bergwandeling gaan maken. Was wel fijn maar ook tijdens die wandeling denk je: het is nu koud, is mijn hoofd koud? Kan ik er straks tegen? Nu even niet aan denken. We zien wel.
Lag net in bed en keek naar een programma van de tsunami van 12 jaar geleden en gelukkig realiseer ik mij dat er ergere dingen zijn. Je broer, je moeder of je familie verliezen. Dat is verschrikkelijk. Wat zeur ik eigenlijk?
Morgenavond, of eigenlijk al vanavond, komen Monique en Patrick. Dinsdagmorgen Jacqueline met Eelco en Lizzie en Pierre komt de 30e. Dan heb ik mijn familie compleet, op Michelle na maar die blijft lekker bij haar vriendje in Hilversum. Ik ga er niet meer over nadenken. Ga nu lekker slapen en vanaf nu:
GA IK GENIETEN
Heerlijk, we zijn er. Afgelopen zondag vertrokken. Eerst naar Frankfurt om met Hans en Margret daar de kerstmarkt te bezoeken. Toen wij daar net waren dacht ik wel even dat het best link is om met zoveel mensen bij elkaar te zijn. Controle was er helemaal niet, je zag hier en daar een paar politieagenten. Gezellig was het wel en ontzettend mooi vooral door al die vakwerkhuizen er omheen. ’s Avonds in de buurt van Karlsruhe gegeten en geslapen en de volgende dag naar ons heerlijke chalet in Zwitserland. Tot de 2e kerstdag helemaal geen visite en dat bevalt me wel. We komen helemaal tot rust. Natuurlijk na eerst alles in kerstsfeer gebracht te hebben. Buiten is nog alles groen maar boven op de berg ligt genoeg sneeuw om te gaan skiën. Op dit moment wordt op de eerst kerstdag ook sneeuw in het dal verwacht. Ik hoop het want dat verhoogt wel de kerstsfeer. Misschien gaan we morgen naar boven om alvast een baantje te skiën. Ik ben benieuwd hoe het gaat. Conditioneel heb ik aardig wat ingeleverd en ook heb ik last van mijn schouder door het bestralen. Eerst dacht ik dat het de spierblessure was maar die is helemaal genezen. Het blijkt dat door het bestralen de spieren en pezen kunnen verharden. Ik heb daar dus last van. Soms lukt het gewoon niet om met mijn rechterhand een kop koffie of glas wijn op te tillen. Niet dat ik daardoor minder drink… ik doe het dan gewoon links. haha Na de vakantie ga ik toch weer aan het sporten (ja Helga) laat me weer een speciaal programma maken en dan zal het zeker weer goed komen. De chemotherapie begint op 11 januari op 11.10 uur maar…