Vandaag had ik een intake afspraak voor het bestralen. Zoals eerder gezegd zou dit in Arnhem plaatsvinden maar blijkbaar had ik het niet goed begrepen en stond ik in Arnhem maar bleek het voorgesprek met de radiotherapeut-oncoloog dr. Haverkort in Ede te zijn. Gelukkig was ik 20 minuten te vroeg dus even “scheuren” naar Ede. 2 Minuten te laat kwam ik in Ede aan. Dr. Haverkort, een mooi blonde vrouw, riep mij al snel naar binnen voor een oriënterend gesprek over de rest van de behandeling. Het oorspronkelijke plan was 20 maal bestralen, 5 maal per week, dus in 4 weken klaar. Helaas komt daar wat bij. De tumor valt onder de categorie 2 ( met 3 categorieën) met een neiging naar 3 en dit houd in dat ik na de 20 bestralingen er nog 6 extra bijkrijg specifiek op het operatiegebied. De eerste bestralingen zijn over de gehele borst, de gehele oksel en een stukje schouder. Helaas houd dit ook in dat de rechter long dit meemaakt en dat de long er uiteindelijk een litteken aan overhoud.  Helaas, ook dat hoort erbij.

Om 16.00 uur werd ik alsnog in Arnhem verwacht voor een ct scan die nodig is voor het behandelplan. Tevens worden de instellingen bepaald hoe je straks tijdens ieder bestraling moet liggen.

Hier nog vol goede moed, infuus ingebracht, en wachten op de ct scan.

Op een harde ondergrond dus met beide armen omhoog in een steun. Dit was in het begin lastig omdat met de armen omhoog het litteken trekt maar na wat heen en weer geschuif vonden we de goede positie en ging ik in de scan. Tijdens de procedure werd er via een infuus contrastvloeistof ingespoten en het was goed dat ik hier op voorbereid werd. Heel mijn lichaam begon te gloeien, vooral de handpalmen en het leek net of ik in mijn broek ging plassen. Gelukkig was dat niet zo. Wel werd ik ineens getroffen door een ontzettend melancholisch gevoel beseffende dat je daar straks 26 keer, half bloot, met je armen omhoog en volkomen willoos ligt en het maar moet ondergaan. Kut! Na afloop werden er 8 stippen getatoeëerd ondanks dat ik altijd heb gezegd geen gaatjes, piercings of tattoos. Ben ik dus de eerst van de familie (tenzij er iemand er stiekem een heeft) Tja, ook daar kwam ik dus ook niet onderuit maar potverdorie zeg dat deed zeer! De eerste op je borstbeen, het leek wel of die er in ging. Nog 7 te gaan. Gelukkig waren die minder erg maar toch nog heel pijnlijk. Ik denk dat dit dieper gaat dan het echte tatoeëren want ik weet dat je daarna een bepaalde tijd je huid niet nat mag maken maar ik mag gelukkig vanavond weer lekker onder de douche.

Op weg naar huis kon ik de traantjes niet binnen houden en ik voel mij nog steeds wat minder maar morgen zal het wel weer beter gaan.

Nee vandaag ben ik geen powervrouw.

Vandaag had ik een afspraak met dokter de roos, mijn chirurg. (zie foto)  Omdat we aan de late kant waren zette Adri mij voor de deur uit en ging hij alvast de auto parkeren. Ik had me alvast aangemeld beneden begaf ik mij naar de wachtkamer op de 1e verdieping. Ik zat nog niet en ik werd al aangesproken of ik een kopje koffie of thee wilde. (kijk, die service wil ik ook in onze zaken) maar goed, het werd een glaasje water en alvast een kopje koffie voor Adri die er zo aankomt. Glaasje water leeg maar, geen Adri! Even later kwam dr. de Roos de wachtkamer in, liep op mij toe en vroeg of ik alleen was. Ik zei nee, mijn man komt eraan. O zei hij, met een ernstig gezicht, dan wachten we. Shit zeg, voor het eerst werd ik zenuwachtig. Er zal toch niks zijn? Slechte uitslag? Adri liet nog zeker 3 minuten op zich wachten en die waren lang! Hij was naar de verkeerde afdeling gelopen en natuurlijk was dat mijn schuld. jaja  Maar ja, gelukkig hij was er en wij naar de spreekkamer. Het eerste wat dokter de Roos zei was: Ik heb geen (toen sloeg mijn hart weer een keertje over) slecht nieuws. Poeh he…              Afijn, het kwam hier op neer. Van alles wat was weggenomen waren de randen schoon. De twee kliertjes in mijn oksel daarvan was de ene aangetast en de andere was schoon. In de oksel had hij verder niets bijzonders gezien. In de borst is de betreffende tumor weggenomen en nog een in aanleg. Met andere woorden, ik was er mooi op tijd bij. Gelukkig had ik mij van te voren niet gerealiseerd dat deze uitslag veel ernstiger kon zijn. Ik dacht dat de beide tumoren die van te voren waren gelokaliseerd  weggenomen zouden worden en had niet verwacht dat er nog eventuele nare verrassingen zouden komen. Gelukkig maar, heb ik niet voor niets zo goed geslapen.    Omdat deze uitslag dus goed was wordt nu de opdracht gegeven voor de mamaprint. Voor wie het even niet meer weet: De mamaprint wordt gemaakt van een cel uit het weggenomen weefsel. In een cel zitten maximaal 70 genen. Is deze cel hoog in de genen dan krijg ik straks toch nog chemotherapie maar zit deze cel laag in de genen dan hoef ik geen chemotherapie. De uitslag hiervan krijg ik de 25e bij dokter de Roos.   Voor mijn pijnlijke bulten in de oksel kreeg ik een antibioticum mee gelukkig, deze rotbulten doen meer zeer als de hele operatiewond. Ik heb de pillen inmiddels opgehaald en wacht maar even met het lezen van de bijsluiter. We hebben zo dadelijk een businessbijeenkomst van Dovo en stel je voor dat er staat dat je geen alcohol mag drinken. Nou, dat zou de teleurstelling van de dag zijn. Nietwaar?  Ik denk trouwens dat ik het sowieso niet lees dan kan ik toch een wijntje drinken iedere avond. Mijn vader zei altijd, wat niet weet wat niet deert.

Het behandelplan is nu dat als de wonden goed genezen zijn dan krijg ik een 20 tal bestralingen en hormoontherapie. Op 19 oktober zie ik dr. Zandbergen weer en  zij bepaald of de wondgenezing goed is en of de bestralingen gestart kunnen worden. Och, het komt nu niet meer op een week aan, de rotzakken zijn weg en de rest is preventief.

Maar wat is de allerbeste preventie, beter dan al die behandelingen? Positief en blij door het leven gaan!

Na het verwijderen van de hechtpleisters leek het goed te gaan maar de volgende dag had ik een pijnlijk gevoel in mijn oksel en niet op de plaats waar het litteken zat. Voelde wat schraal en ’s avonds pijnlijk. Ik sliep er wat slechter van. ’s Morgens viel het wel mee maar tegen de avond werd het weer minder. Vrijdagavond, zit je lekker in je luie stoel tv te kijken en ondertussen wrijf je eens in je oksel en dan… shit, ik voel 4 dikke bulten en ze doen nog zeer ook! Adri laten zien en ja, ze zijn zelfs zichtbaar. Ik probeer er wat luchtig over te doen, het zal wel wat anders zijn, en we kijken onze film uit. Maar ondertussen knaagt het toch wel aan je. Toen de film was afgelopen ging Adri de hond uitlaten en opeens had ik het niet meer, dit is niet goed! Ik moet iemand bellen, wie? Kijk in mijn boekje van het ziekenhuis en er staat een nummer die ik dag en nacht mag bellen. Meteen gebeld en mijn verontrusting geuit. Lieve verpleegkundige aan de telefoon maar die wist zich ook geen raad ze vroeg of ik wat nieuws had, bijvoorbeeld een ander parfum, bodylotion, nieuwe kleding of wat bijzonders gegeten maar op alles moest nee zeggen. Het was vrijdagavond en ze gaf mij het advies morgen naar de huisartsenpost te gaan. Ja, ze heeft gelijk, nu kan je er toch niets aan doen. Ze probeerde me nog wat gerust te stellen en ik hing op. Dan toch maar naar bed. In bed lig je te malen en ik weet dat ik bang ben voor eventuele uitzaaiingen maar dan realiseer mij dat die geen pijn doen en deze bulten zijn pijnlijk en rood! Goed, hoe kom ik hier dan aan? O ja, die avond nadat de hechtpleisters waren verwijderd had ik steken in mijn borst en ik had pilletjes meegekregen die ik bij acute pijn mocht slikken. Ik had daar nog nooit een van geslikt en dat was mijn eerste en eigenlijk kreeg ik vanaf dat moment dat rotgevoel in mijn oksel. Kan dat het zijn? Hup, uit mijn bed, alarm eraf en naar beneden waar alle medicijnen liggen. Pak het betreffende doosje “oxycodon” maar er zit geen bijsluiter in. Dan maar even googelen wat de mogelijke bijwerkingen kunnen zijn. Normaal doe ik dit nooit anders durf je geen pil meer te slikken. Maar nu wel en ja hoor, een van de mogelijke bijwerkingen is Galbulten! Meteen valt er een steen van mijn hart. Oké, galbulten, ook even googelen. Galbulten zijn vaak een allergische reactie op iets, joepie klopt ook! Ik realiseer mij dat ik nog een antihistaminicum in huis heb en neem direct 2 pillen en val opgelucht in slaap. Zaterdagochtend werd ik uitgerust wakker en ja hoor, de druk op de bulten is minder dus we nemen nog een pilletje antihistaminicum. Gelukkig, ik had gelijk en ben helemaal opgelucht. Ik ga niet naar de huisartsenpost en vraag het dinsdag wel aan de chirurg.

Zaterdagavond hadden we een feestje in Amsterdam. De schoondochter van Hans en Margret, Femke, werd 40 jaar en dat moet gevierd worden. Leek mij een leuk feest te worden en ik dacht, we gaan erheen en  ik zie wel hoe lang ik het volhoud. Ik voel me tegenwoordig net de koningin en werd weer keurig voor de deur afgezet.

Binnen werd ik direct begroet door Merlijn, de dochter van Femke met de woorden:

Hey Madou, heb jij nog kanker? Even stond ik met mijn mond vol tanden.. Tja, je denkt razendsnel, ik ben geopereerd, maar heb ik het nog? Ja, helaas ben ik nog niet genezen verklaard dus ik zei: Ja hoor, ik heb het nog. Oké zei ze, en ging weer buiten spelen. Heerlijk toch dat kinderen er zo vrij over durven te praten.

Deed iedereen dat maar!!!!!

Na weer een goede nacht gehad te hebben, en dat sinds zondag zonder medicatie, vanmorgen weer fris wakker. Ik vind het zelf ook ongelooflijk gezien de wond die ik heb. ’s Morgens lijkt het wel of er niks gebeurt is en voel nagenoeg niets. In de loop van de dag wordt het gevoelig en later erg gevoelig maar pijn? Nee. Van 10.00 tot 14.30 uur naar kantoor, ik vind het een prima werkdag. Soms voel ik me zelfs schuldig  maar stiekem geniet ik er ook wel een beetje van.

Om 16.30 uur had ik de afspraak met de plastisch chirurg dokter Zandbergen. Voor het eerst moest ik alleen want Adri was druk met het ophalen en plaatsen van 2 saladebuffetten voor Lelystad en ik vond dat ook niet erg. Voel me steeds zelfverzekerder. Dokter Zandbergen was erg tevreden. Wat ik niet verwacht had was dat ze de hechtpleisters verwijderde. Ik had verwacht dat deze zolang mogelijk moesten blijven zitten. Ik was trouwens wel blij dat ze voor de buitenste wonden hechtpleisters hadden gebruikt en geen hechtingen. Ik moet er niet aan denken dat ze hechtingen had moeten verwijderen. brrr. Het verwijderen was eng en gevoelig maar niet pijnlijk. Hierna kon ik voor het eerst zien wat ze ervan gemaakt had. Tja, wat kan ik daar van zeggen? Vreemd, aan de voorkant zo’n afgeplatte borst met daarin een glad flapje genaaid. Mooi? Nee! Doen we het ermee? Ja hoor, die schoonheidsprijs zal ik toch niet meer winnen. Trouwens, dat heb ik vroeger (heel lang geleden) wel geprobeerd. Ik had mij ingeschreven voor de Miss Holland verkiezing en zat bij de laatste 50. Hier werden 10  meisje gekozen die op tv mochten meedoen aan de finale. Destijds nog wel een behoorlijk spektakel. Helaas was ik niet een van die 10 maar ik was al heel trots dat ik een van die 50 was. Nu doe ik het met uiterlijke verzorging. Dat is heel belangrijk voor mij. Zelfs als wij op een zondag besluiten niet weg te gaan en lekker thuis te blijven dan nog zal ik mij altijd opmaken, leuk aankleden en mijn haar te verzorgen. Want mensen

ALS JE HAAR MAAR GOED ZIT

Inmiddels is het zondagmorgen geworden en bij deze even een update hoe het mij vergaan is de laatste dagen. Ja, ik schrijf “even” want er is eigenlijk niet zo veel te melden behalve:

HET GAAT GOED

De laatste (en gelukkig enige) nacht in het ziekenhuis verliep redelijk. Om 3.00 uur werd ik klaarwakker en had echt het gevoel dat de narcose was uitgewerkt. Na een tijdje te hebben gelezen mezelf gedwongen toch maar weer te gaan slapen. Om 5.00 uur werd ik wakker van een hevige steek in mijn borst en toen kwamen ineens, als een reusachtige vloedgolf, de emoties over mij heen. Waauw. Ik denk dat het nodig was. Maar goed, ook dat hebben we dan gehad. Ik kreeg weer een paar pillen van een reusachtig lieve verpleegster en heb daarna tot 8.30 uur geslapen. Een kwartiertje later stond de chirurg weer aan mijn bed en ik kreeg toestemming om naar huis te gaan. Adri kwam mij ophalen om 10.00 uur en het was heerlijk om weer naar huis te gaan. Lekker in mijn eigen luie stoel, tv aan en dan vermaak ik mij wel. In de loop van de dag werd de kamer een bloemenstal, jeetje wat een mooie bossen en wat veel! Ook de bezoekjes, kaartjes, telefoontjes en whatsappjes bleven maar komen. Jacqueline en Lizzie kwamen om te koken dus ik werd werkelijk door iedereen verwend.

Het slapen in mijn eigen bedje was toch wel het allerlekkerste. Je eigen kussens en zachte dekbed zorgde ervoor dat ik snel in slaap viel. Vrijdag en zaterdag kreeg ik weinig kans van Adri om wat te doen. Hij roept iedere keer, zo en nu is het klaar, ik kan weer gewoon gaan doen maar nee hoor hij blijft lief en zorgzaam.

Vanmorgen mocht ik voor het eerst weer douchen en dat was eng en zalig tegelijk. Ik liet voorzichtig over mijn schouder het lauwe water over mijn lichaam lopen en dat voelde heerlijk. O ja, wat de wond betreft. Deze is heel wat groter als ik verwacht had. De chirurg had gezegd dat hij de operatie via de tepel zou uitvoeren en de plastisch chirurg zei dat ze uit de onderkant van de borst een flapje zou halen voor de reconstructie maar: De tepel is weg, daar zit een flapje voor in de plaats maar dan gaat er een wond van de tepel naar de onderkant van mijn borst en ook nog links en rechts onder de borst. Ziet er dus uit als een anker. Ik vraag mij af of ze de borst opengeklapt hebben. Tenminste zo ziet het er uit. Ook  heb ik geen uitwendige hechtingen maar allemaal plakkertjes. Dat houd in dat ik geen hechtingen hoef te laten verwijderen. De plakkertjes moeten er langzamerhand af gaan vallen. Uiteraard mag ik er niet aan trekken maar dat haal ik ook niet in mijn hoofd.  De pijn valt nu reuze mee, ik neem af en toe een paar paracetamollen en daarmee gaat het prima. Het ziet er naar uit dat het een mooie zondagmiddag wordt en ik ga ervan genieten. Ik wens iedereen

Een gezellige zondag. Geniet ervan en waardeer dat je gezond bent.

Mijn volgende afspraken zijn: woensdag 28 september de plastisch chirurg en dinsdag 4 oktober de chirurg.