Eerst even een update van de afgelopen week.

Natuurlijk ben ik de avond van het bericht dat ik wel aan de chemo moet even door een heel diep dal gegaan en ik heb me even helemaal laten gaan heb dus ontzettend gejankt. Bah. Gelukkig werd ik door Adri heel lief opgevangen maar uiteindelijk moet je het toch zelf doen. Inmiddels heeft alles een plaats gekregen en ik heb het gevoel dat ik er weer tegen kan. Al moet ik wel zeggen dat de emoties hoog blijven zitten maar ik heb het onder controle.

Kreeg ik zaterdag, na het instappen in mijn auto, ontzettend last van mijn schouder en had moeite met het sturen. Dan schrik je wel want je denkt: zal dat door het bestralen komen? Nu al? Achteraf bleek het een zweepslag in mijn schouderspier te zijn. Ja joh, dat kan er ook wel bij… Blijven lachen he?

Woensdag een laatste afspraak met dokter Zandbergen, mijn plastisch chirurg. De afspraken liepen maar liefst 1 uur uit dus de wachtkamer zat overvol. Tjonge jonge denk je dan, is dat wel nodig? Maar toen ik eindelijk aan de beurt was wist ik weer waarom. Ze neemt echt alle tijd voor je. Controle van de wonden, hier en daar nog een hechting eruit plukken (jakkes) en daarna nog een uitgebreid gesprek. Ja, als ze dan alle tijd voor je neemt dan weet je ook weer waarom je zo lang zat te wachten en wist ik dat het de moeite waard was. Bedankt dokter Zandbergen maar ook u hoop ik niet meer terug te zien.

Vandaag voor het eerst een afspraak met de oncoloog. Spannend, wat gaat hij zeggen? Tot nu toe was alles toch heftiger als verwacht maar… dit keer valt het mee. Ik hoef (maar) 6 keer chemotherapie. Gek he? Valt mee! Het was nog even een discussie wanneer we gaan beginnen. De laatste bestraling is op 6 december en men wil dan na 2 weken met de chemo beginnen. Ja, wat denk je? Net voor de kerst? Echt niet! Hij keek er wel van op maar nee hoor, dit meisje gaat naar Zwitserland met kerst. Dat laat ik me echt niet ontnemen. Ik zei dat ik pas na 15 januari wilde beginnen maar Adri ging zich er mee bemoeien en het compromis is nu dat ik na 9 januari begin met de chemo. Ik krijg 6 maal chemo om de 3 weken. De eerste 3 chemo’s zijn een cocktail van 3 soorten gif (ja, gif) en de 2e serie is een enkelvoudig gif. brrr..  Als alles dan goed gaat ben ik begin mei al klaar!! Jeetje, laat het zo zijn zeg. Ook ga ik de ijskap proberen. Deze krijg je op tijdens en inspuiten van de chemo, dat duurt ongeveer 3 uur, en dat koelt je hoofd zodanig dat de chemo, hopelijk, niet bij je haarwortels kan komen en je, als je gelukt hebt, je haar mag behouden. Een vraag: wil iedereen voor mij duimen!

Maar.. ik heb een leuk vooruitzicht. Ik heb tegen Adri gezegd dat ik wat nodig heb om naar uit te kijken en dat wordt: een reisje naar Hawaii En hij zei ja! Heerlijk toch? En wat denk je, willen de kinderen mee. Ze willen me graag begeleiden, koffers dragen en zo. Haha. We zien wel. Ik moet zeggen dat de kinderen fantastisch zijn, heel lief en medelevend en dat doet me goed.

Verder heb ik vandaag mijn 7e bestraling gehad en ik moet zeggen. Prima! Geen probleem. Het is helemaal geen vervelende ervaring, ik mag zelfs alleen gaan van Adri.

Ik wil graag nog een keer iedereen bedanken voor de lieve reacties. Ik krijg nog wekelijks bloemen, kaartjes en lieve berichtjes.

Wat je allemaal niet moet doen om in de belangstelling te staan……

Nee, ik doe het niet want zo ben ik niet maar wat doe ik dan? Kom net bij de chirurg vandaan en de mamaprint is NIET GOED. Dit betekent dat ik, na het bestralen, toch aan de chemotherapie moet.

Ik had dit niet verwacht. Werd vanmorgen wakker met een droom, lach niet, dat mijn gezwel in een kooitje zat en ik dacht, dit is een voorspellende droom. Het gezwel in een kooi wil zeggen dat hij geïsoleerd zit en zich niet kan vermeerderen dus dacht ik, dat wordt een goede uitslag vandaag. Vandaag had ik ook de derde bestraling en wederom ging het perfect. Ik heb nergens last van, ook van het bestralen voel je niets. Ben nog steeds fit en vrolijk al viel de boodschap wel zwaar op mijn dak.

Ik kreeg de uitslag mee naar huis en ik lees net dat als ik geen chemo neem ( ja neem want je moet er zelf over beslissen) ik het volgende risico loop: Binnen 5 jaar 22% op uitzaaiingen en binnen 10 jaar 29 % kan op uitzaaiingen. Genoeg reden dus om maar aan de chemotherapie te gaan. Heb wel meteen gezegd dat ik daar niet aan begin voor half januari 2017. Ik ben klaar met bestralen op 6 december en omstreeks 20 december gaan we naar ons chalet in Zwitserland om kerst en oud en nieuw te vieren. Jacqueline had al toegezegd dat zij met Eelco en Lizzie na de kerst komt en ook Monique heeft al gepland dat zij  met Patrick komt, nu alleen Pierre nog onder druk zetten. Dan kunnen wij in ieder geval met de hele familie oud en nieuw vieren en ik weet nu al, dat wordt een extra fles champagne dit jaar. Waarom?

IK LAAT MIJ NIET KLEIN KRIJGEN

Volgende week donderdag heb ik een afspraak met de oncoloog en dan hoor ik misschien meer.

Vandaag 25 oktober de eerste van mijn reeks 26 bestralingen. Het begon met een (alweer) informatiegesprek. Ja, aan informatie geen gebrek. Je wordt bij de Gelderse Vallei constant door iedereen geïnformeerd hoe en wat er gaat gebeuren. Complimenten! Vanaf vandaag wordt ik 4 maal per week bestraald op maandag, dinsdag, donderdag en vrijdag.

Na dit intakegesprek ging ik naar de bestralingsruimte.( zie foto ) Ik moest gaan liggen op het bed, met je armen omhoog in de rode steunen waarna 2 verpleegkundigen links en rechts voorzichtig aan me gingen sjorren om me in de juiste positie te krijgen.

Hierna ging het beginnen. De verpleegkundigen gingen weg met de boodschap dat als het niet goed zou gaan ik met mijn armen moest wapperen zodat ze direct het proces stop zouden zetten. Tja, daar lig je dan, even bekroop me het gevoel van lichte paniek je realiseert je ineens dat er dus dat er ook gezonde cellen vernietigt gaan worden en ik zei tegen mijzelf: sorry lichaam. Gek he? Daarna begreep ik dat ik mijn gedachte moest verzetten en dat lukte wonderbaarlijk goed. Ik beeldde mij in dat ik op het strand van Villeneuve Loubet lag, lekker op een bedje in de zon. Het geruis van de airco was het geluid van de golven. Het zoemen van het apparaat, die af en toe om mij heen draaide was het geluid van de vliegtuigen in de verte. Het bestralen zelf, een hoog zoemend geluid, was een irritante telefoon die over ging en dan dacht ik: neem toch op! Haha. Op deze manier was het heel goed te behappen. Het bestralen zelf ging in verschillende fases van 3 keer een korte zoem of soms een lange. Ik had eigenlijk verwacht dat het ineens ging over het hele gebied maar het ging in 7 fases. Al met al ging het best snel. Ik voelde niks en nu nog steeds niets. Ik ben vandaag voor 2,3 gray bestraald, gray is de eenheid van de hoeveelheid van de straling. Nou ja, ik hoop maar die die dan goed zijn werk heeft gedaan.

Na het bestralen nam Adri mij lekker mee uit lunchen en zo werd het een leuke dag.

Ja hoor, volgende week dinsdag gaat het beginnen. De eerste bestraling. Vanaf dat moment iedere dag, behalve zaterdag en zondag. Totaal 26 keer. Wat mij betreft kan het niet snel genoeg gaan, des te eerder ben ik er van af. Ik ben er nu helemaal klaar voor. Verwacht daar verder geen complicaties en hopelijk is de uitslag van 27 oktober ook goed. We zien wel.

Op dit moment voel ik mij prima, wordt nog steeds lekker verwend. Kreeg gisteren weer een bos bloemen en dan komt er weer een lieve kaart en dan weer een lieve whats-app. Het houdt niet op en ik heb er ontzettend veel gehad. Het gekke is dat ik van mensen waarvan je het niet verwacht bloemen of kaarten krijg maar van bepaalde familieleden heb ik nog niets gehoord. Dit doet wel zeer en probeer het van me af te zetten maar dat valt soms niet mee. Ik wil vanaf nu alleen nog maar denken aan alle familieleden, vrienden en kennissen die met mij meeleven.

Zo, dat heb ik ook weer van mij afgeschreven. Ik moet zeggen dat het schrijven van deze stukjes me echt helpt. Toen ik mij vorige week zo rot voelde na die onderzoeken knapte ik ’s avonds na het schrijven weer helemaal op. En zo is het maar want

WIE SCHRIJFT DIE BLIJFT. (nog heel lang)

Ja, alweer een controle, ditmaal weer bij de plastisch chirurg dokter Zandbergen. Adri en ik waren keurig op tijd maar kregen te horen dat zij nog aan de operatietafel stond en dat er bij de eerste hulp nog een spoedgeval zat te wachten. Voor ons zat er dus niet anders op dan maar een kopje koffie te gaan drinken in de hal. Al met al viel het mee want na een half uurtje werd ik al gebeld dat zij weer aanwezig was. Even wachten in haar ontvangstkamer en daar kwam zij binnenstormen met haar wapperende blonde haren. Hebben ze bij de Gelderse Vallei dan alleen maar aantrekkelijke artsen? Ik weet het niet. Misschien heb ik geluk. Later vroeg ik mij af hoe dat gaat bij de opleiding plastische chirurgie zoiets van: doe jij mijn borsten dan doe ik jouw oogleden? Haha, nee hoor, bij dokter Zandbergen ziet het er wel allemaal puur natuur uit. Afijn, het ging dus over mij en ik mocht mijn borst laten zien. Wat mijzelf betreft vind ik dat als ik er naar kijk zonder bril het er best goed uitziet.. Helaas was er gisteren, op het drielandenpunt, een korst afgevallen en daaronder zit een klein smetplekje. Om geen risico te nemen heb ik jammer genoeg weer een antibioticakuur gekregen. Voor de rest zien de wonden er prima uit. Mooi genezen. De pijntjes vallen wel mee maar het blijft gevoelig vanbinnen zitten natuurlijk ook behoorlijke wonden en die zijn vrij hard en dat geeft vaak wat irritatie maar al met al valt het reuze mee.

Helaas kreeg ik vanmorgen nog een telefoontje dat mijn afspraak met dokter de Roos 2 dagen is uitgesteld. Dit wil zeggen dat ik niet op de 25e maar op de 27e uitslag krijg van de mamaprint die moet bepalen of ik wel of geen chemotherapie moet ondergaan. Nog 8 nachtjes slapen dus. Het blijft spannend.

Ondertussen ben ik weer lekker aan het werk. Vooral in Lelystad. Wel grappig, Adri wil nog steeds niet dat ik er alleen heen ga dus ik heb tegenwoordig een privéchauffeur. Ik hoef maar te zeggen dat ik daar afspraken heb en hij gaat weer mee. Lekker hoor. Ik geniet er wel van. Ook gisteren, het was wel een drukke dag. Eerst naar Arnhem daar moesten we wat spullen ophalen. Toen naar Apeldoorn, naar de Sligro en naar de zaak en vervolgens naar Lelystad. Dan merk je dat het ook goed is als je zelf in de zaak aanwezig bent. Ik zag een man en een vrouw aan een van de tafels zitten met een wijntje en ik knoopte een gesprek aan. Bleek dat ze voor de Rabobank een aantal banen wilde reserveren met bittergarnituur. Ze vroegen wie ik was en ik zei dat ik de partymanager was. Vond dat zelf wel leuk klinken. Na het een en ander te hebben doorgenomen werd het volgende besloten: ontvangst met een glaasje prosecco, zoutjes op de tafels en tijdens het bowlen een etagère met warme en koude hapjes. Is toch beter als een bittergarnituur nietwaar. Ja, dat soort zaken vind ik leuk om te doen.

Gisterenavond kwamen Hans en Margret, onze Zwitserse buren, Lelystad bewonderen en zijn we met z’n vieren heerlijk uit eten geweest. Terug naar huis, ik mocht weer niet rijden, alvast een klein dutje gedaan. Vannacht werd ik hondsberoerd, ik denk dat gisteren toch een beetje teveel van het goede was. Och, vandaag wat rustiger aan en lekker thuis zitten werken aan diverse offertes. Gelukkig blijven die binnenkomen.       Ja, ja het leven gaat door…..

en ik geniet van iedere dag!