Dinsdag
Afgelopen zaterdag voelde ik me niet zo lekker en dit keer voelde het anders als de bijwerking van de chemo. Oké, rustig aan doen dan. Alleen in de middag even naar de Jumbo samen met Adri. Zondag voelde ik me nog minder en heb nauwelijks wat gegeten. Maandag begon het al in de morgen, glas water met een pilletje kwam net zo snel weer uit. Avondeten nog even geprobeerd maar helaas het riool was er blij mee. Die nacht voelde ik me steeds beroerder en moest ontzettend hoesten. Werd om de haverklap wakker om 2.00 uur had ik 39.4 koorts en dat is niet best, en als je chemo hebt moet je direct bellen bij koorts. Heb toch wel even tot de ochtend gewacht en toen gebeld. Moest direct naar de spoedeisende hulp gaan. Adri natuurlijk mee. Ik kwam in een kleine ruimte te liggen en er werd een groot aantal onderzoeken gedaan waaronder zeer uitgebreid bloed en urine onderzoek, hartfilm, thoraxfoto’s. Uiteindelijk bleek ik door de chemo natuurlijk een verminderde weerstand te hebben en ik heb een griepvirus opgelopen die in dit geval stevig was aangeslagen. Diverse bloedwaardes waren te laag en de arts besloot dat ik moest blijven om me met diverse infusen ( vocht, kalium, antibiotica, paracetamol, en iets tegen de misselijkheid) weer op de been te krijgen. Een probleem alleen, ik kwam op de afdeling oncologie te liggen en om de ander patiënten niet te infecteren via het verplegend personeel moest ik in quarantaine…   Dit hield in: Een eenpersoonskamer (hoera, daar hoef ik dit keer niet voor bij te betalen), iedere arts of verpleger die binnenkomt moet in de sluis een schort, mondkapje haarkapje en handschoenen aan. Gelukkig mag er wel visite komen en die hoeven dat alles niet maar ze mogen op de terugweg op geen enkele manier contact maken met iets of iemand van de afdeling. Jacqueline was ’s morgens ook al gekomen en ging samen met Adri, en mezelf natuurlijk, naar de kamer. Deze is prima, hetzelfde als de vorige keer, alleen nu met een speciale sluis.

Woensdag
Prima geslapen maar dat duurde maar tot 6.00 uur toen ging het alarm af dat een infuus leeg was. Afijn verpleegkundige erbij, zak verwisseld en ik dacht nog een lekker dutje te gaan doen. Gaat een half uurtje later weer het alarm af,  een andere zak moest verwisseld worden. Oké, dat zal het dan wel zijn maar nee hoor, ben je net ingedommeld weer alarm, de kalium spuit was leeg. Goed, snel verwisselen dan dan kan ik misschien nog even dommelen?   Neeee kwartiertje later weer! Wat nu weer? Bleek de pomp van de kaliumspuit niet meer te werken, daar moest dus een nieuwe voor komen. Als je je dan bedenkt dat die verpleegster iedere keer als ze binnen wil komen een schort aan moet trekken, haarkapje, mondkapje voor, haanschoenen aan. En als ze klaar is alles weer uit.
Maar goed, inmiddels is het 7.30 uur geworden en ik heb geen slaap meer. Ik nam een slok water met mijn pilletje (nehe niet de pil) en ik dacht: hé het water smaakt weer naar water! Ja gek hoor, water smaakte de laatste tijd naar ijzer dus echt niet lekker. Vol goede moed bestelde ik een ontbijtje uit de uitgebreide menukaart. Warempel het smaakte! En het bleef nog lekker in mijn maagje. Hiep hiep hoera. Het gaat dus weer goed met me.

Inmiddels is het bijna 15.00 uur en ik heb nog maar 1 infuus en ik voel me prima. Ben benieuwd wanneer ik naar huis mag.

Zo ziet het verplegend personeel eruit als ze mijn kamer binnen komen.

Het is inmiddels 15.45 uur en de arts is net weer geweest. Omdat ze bang zijn dat er misschien ergens in mijn lichaam een bacterie zit moet ik tot vrijdag blijven. Shit!

Lees verder →

Ja, daar zit je dan voor je tweede chemo. Dit keer zonder ijskap wat natuurlijk wel wat prettiger is en ook sneller. In 3 uur was ik klaar. Eerst een infuus met een zoutoplossing, toen een infuus tegen misselijkheid, daarna weer een zoutoplossing, toen het eerste zakje chemo, zoutoplossing, tweede zakje chemo, zoutoplossing, derde zakje chemo en als vrolijke afsluiting een zoutoplossing. Op de eerste foto zie je het tweede zakje, deze is rood en het is ook een rotzak. Al tijdens het inlopen voel je dat je neus gaat lopen. Dit is zo’n -lekkere- waar je slijmvliezen op reageren. Je urine kleurt na afloop eerst rood, daarna oranje en weer wat lichter oranje. Het lijkt wel of ik een toverbal heb ingeslikt. Ondertussen bleef mijn -bewaker- Adri weer braaf bij me zitten. Dit maakt het voor mij wel makkelijker, de schat.

Op de foto zie je mij met mijn nieuwe pruik, deze kreeg ik maandag. Ik had verwacht dat dit een hele emotionele toestand zou worden maar hoe vreemd ook, het viel weer mee. ’s Morgens had ik nog een afspraak bij de schoonheidsspecialiste en toen ik daar zo lag en bedacht dat diezelfde middag er een tondeuse over mijn hoofd zou gaan en mijn mooie blonde lokken af zou scheren werd ik even emotioneel. Ik had een afspraak om 14.30 uur en natuurlijk ging Adri weer met me mee. Ik werd gewoon voor de spiegel gezet en de haarspecialiste zij: ik begin achterop en als ik even moet stoppen dan zeg je het maar. En hoe mal het ook klinkt, we zaten gewoon te kletsen. Adri, zij en ik en voor ik het wist was alles eraf. Wat ik heel prettig vond was dat ze kleine stoppeltjes liet staan zodat het gevoel van kaal zijn wat werd afgezwakt. Goed, mijn haarwerk -pruik- werd opgezet en nog een beetje bijgeknipt. Ze zei dat ik geen sjaaltjes mocht dragen want dan gaan de punten pillen. Helaas zei ik, ik draag iedere dag sjaaltjes en als hij lelijk wordt koop ik gewoon een nieuwe. Lekker puh. Ja, ik ben altijd al eigenwijs geweest maar dat is wel een beetje erger geworden. Vraag maar aan Adri..

Afijn, woensdag dus de chemo zoals hierboven beschreven en de rest van de week weer een klein beetje misselijk en hoofdpijn. Dit keer minder als de eerste keer maar wel langer. Jammer.

We zijn nu in de tweede week en dat is dan de week dat je extra gevoelig bent voor allerlei virussen. Afgelopen donderdag hadden wij de bijeenkomst van businessclub Vitesse in onze bowling in Arnhem. Theoretisch had ik dus thuis moeten blijven maar ik was weer eigenwijs en ben er toch naar toe geweest. Ze kwamen met 150 man en allemaal hebben ze gebowld en gegeten. Ik mocht een toespraak houden en helpen met de prijsuitreiking. Uiteindelijk heb ik ontzettend veel mensen gekust wat reuze onverstandig was en maar het was ontzettend gezellig. Tot de dag van vandaag voel ik me nog goed dus ik denk dat ik een beetje geluk heb gehad. Ik denk dat de uitdrukking klop..

GELUK DWING JE AF!

Want ondanks alles kan ik zeggen: ik ben gelukkig.

Met pruik. Hij is mooi Hè?

Afgelopen woensdag was de eerste dag waarop mijn haar kon gaan uitvallen. Ik was gewaarschuwd voor koude rillingen en haarpijn maar omdat ik dinsdag behoorlijk ziek was, diarree en snip verkouden, voelde ik me woensdag nog steeds niet lekker. Die koude rillingen die had ik wel maar was dat nog mijn griepje? Mijn haar zag er nog goed uit en zat stevig vast. Donderdagmorgen ontdekte ik de eerste losse haren. Voorzichtig mijn haar geborsteld en er kwam best wel veel uit maar ik dacht het zijn lange haren dus het lijkt erger als het is.. Vrijdag leek het nog losser te zitten, als ik zachtjes aan een pluk haar trok dan hield ik zo’n 5 tot 10 haren in mijn hand. Was nog steeds optimistisch en dacht dat dit misschien een paar dagen zou duren, mijn haar zou dan wat dunner worden maar daar kan ik wel mee leven. Zaterdag had ik een afspraak bij de kapper en ik was benieuwd wat Benita -mijn kapster- er van vond. Het werd een groot drama. Tijdens het wassen draaide alle losse haren zich om de vaste haren en ik kreeg, tot schrik van iedereen, een bos met klitten. Mijn wasbeurt eindigde in een huilbui. Uiteindelijk, toen alles voorzichtig uitgekamd was, zag ik de eerste kale plekken en de rest was behoorlijk uitgedund. Ik heb toen vanuit de kapsalon de haarspecialiste gebeld -waar mijn pruik klaar ligt- en de situatie uitgelegd. Alle hoop werd weggevaagd want zij zei dat er nu geen houden meer aan was en stelde voor om diezelfde middag bij haar langs te komen en de rest er ook maar af te laten halen en de pruik op te zetten. Ik heb het zelfs even overlegd met mezelf maar vond dat ik aan het idee moest wennen en ik zei dat ik het liever maandag doe. Thuis gekomen vertelde ik het Adri en er kwam natuurlijk weer een huilbui. Waarom mijn haar??? Tja, wie zal het zeggen. Misschien heeft die ijskap dan toch niet goed gewerkt. Ik vond het al vreemd, mijn haar was bevroren maar heb echt geen last gehad van een koud hoofd naar mijn idee. Misschien was het wel zo maar was de chemo te agressief. Wat maakt het uit. Het is nu eenmaal een feit.

Het is nu zondagmiddag en ondanks dat ik van te voren had gedacht dat ik helemaal zou instorten als dit me zou gebeuren begin ik zelfs aan het idee te wennen. Heb er zelfs niet van wakker gelegen. Natuurlijk heb ik af en toe korte emotionele momenten maar dat wordt ook al minder. Soms ben ik wel eens bang dat er wel eens zo’n moment komt van een totale instorting. Vind het zelf ook vreemd dat ik zo snel wen aan nieuwe situaties en het ook zo snel accepteer. Volgens mijn oudste zus zit dat in de familie, we zijn overlevers.  Ja, het sterke Buisman geslacht en dan getrouwd zijn met Adri, die altijd optimistisch is, dat is dus de ideale combinatie.

Morgen, maandag, gaat dus de rest eraf en de pruik op.

Dinsdag bloed prikken en ’s middags naar de oncoloog waar ik hoor of de chemotherapie van woensdag door gaat. Ik verwacht van wel omdat ik me verder uitstekend voel. Kan me niet voorstellen dat mijn bloedwaardes laag zijn. Achteraf ben ik wel blij dat mijn haarverlies dan deze week was. Als het dan toch zo is kan je het beter weten voor de tweede chemo. Die ijskap hoeft nu niet meer. Het maakt de chemotherapie wel “prettiger” en sneller.

Ik heb trouwens deze week weer een beetje “geprofiteerd” van de situatie. Ik zei vrijdag tegen Adri dat ik wat leuks wilde gaan doen. Oké zij de lieverd, het is jouw dag, waar wil je naar toe. Ik zei naar Scheveningen maar eerst wil ik in Den haag naar het Omniversum. Oké, zo gezegd zo gedaan. We hebben de voorstelling A Beautiful planet gezien. Gefilmd vanuit het International Space Station. Het uitzicht naar de aarde was werkelijk spectaculair en het was zo mooi gefilmd dat het af en toe leek of je zelf in het space station was en mee zweefde met de astronauten. Soms moest je gewoon even je ogen dicht doen wilde je niet duizelig worden. Na deze voorstelling hebben we heerlijk geluncht in de Brasserie Berlage. Daarna naar het Museon en toen naar Scheveningen. Lekker gewandeld over de boulevard en toen over de pier. Op de pier staat tegenwoordig een gigantisch reuzen rad en als ik normaal zou zeggen dat ik er in wil dan zegt Adri: dat is goed, ik wacht hier wel. Maar nu niet! Hij ging mee. De cabines waren dicht en zelfs verwarmd. Prima te doen. Hierna een bezoekje gebracht aan de bowling van Scheveningen die er tegenwoordig erg goed uit ziet. Inmiddels was het einde van de middag en haalde we de auto op om naar het eind van de boulevard te rijden naar “ons” restaurant. De Waterreus. Heerlijk gegeten! Einde van de dag, eenmaal thuis gekomen zei Adri: Jij hebt alles uitgezocht vandaag en ik moet zeggen IK HEB GENOTEN. Heerlijk toch. Nou schatje: IKKE OOK!

Foto: in het Museon.

Op 11 januari had ik mijn eerste chemotherapie. Die avond voelde het alsof ik een steen in mijn maag had. Op donderdag werd ik na een goede nacht om 9.00 uur wakker. Ik voelde met naar, zwaar hoofd en nog steeds die steen in mijn maag. Het geeft een licht misselijk gevoel maar gelukkig hoef ik niet over te geven. De paracetamol verdrijft de hoofdpijn en ik vind dat het eigenlijk best meevalt. Ik mag natuurlijk helemaal niets doen van Adri en ik profiteer daar lekker van en blijf de hele dag in mijn luie stoel.

Vrijdag is eigenlijk zo’n beetje hetzelfde als donderdag en de steen in mijn maag wordt steeds lichter. ’s Middags overweeg ik zelfs even om naar kantoor te gaan maar ik besluit toch nog maar even het er lekker van te nemen en geniet wederom van mijn luie stoel. Adri bied aan om samen boodschappen te gaan doen en we gaan naar de Jumbo om even groot in te slaan. Eigenlijk wel lekker zo’n kruier mee. Later op de dag komen Jacqueline en Lizzie om voor me te koken en ik zeg dat ik zin heb ik tagliatella carbonara, deze smaakt zowaar. Ik houd me wel aan de regels van het ziekenhuis en dat betekent vaak kleine porties eten, dat bevalt goed. Drinken trouwens is wat minder. Uiteraard moet je juist veel drinken en daar heb ik moeite mee. Koffie en wijn heb ik sowieso geen zin meer in maar ik moet mezelf blijven dwingen om te drinken. Thee lukt nog het beste.

Zaterdag wil ik, net als iedere week, naar de kapper. Van Adri mag ik niet zelf rijden en hij brengt me weg en haalt me op. Ik zei dat ik nog even door de winkelstraat wilde lopen en als twee senioren (shit, het begint er op te lijken) kuieren arm in arm door de winkelstraat. Even een kopje thee bij Gerrien en Anne Mieke en toen naar huis. Thuis gekomen val ik prompt in slaap in mijn stoel. Ik denk dat ik de slaap echt nodig heb want ik slaap ’s middags, soms ’s avonds bij de tv en dan nog de hele nacht.

Zondag voel ik me steeds beter en we hebben samen een luie dag. Ik kook wel maar daarna mag ik weer lekker gaan zitten en de boel wordt weer (door een heel lief kaboutertje) opgeruimd.

Maandagmorgen heb ik nog een beetje  last van mijn maag maar ik besluit om naar kantoor te gaan want er ligt veel werk op me te wachten. Ik werk heerlijk door en om 2 uur wordt ik naar huis gestuurd waar ik prompt weer in mijn stoel in slaap val.

Dinsdag voel ik me prima dus ’s morgens naar kantoor en ’s middags ga ik met Adri eerst naar Apeldoorn en daarna naar Lelystad waar ik 2 afspraken heb. Tussendoor gaan we even eten in het restaurant van de oude eigenaar. Alles smaakt goed maar ik kan nog steeds niet veel eten. Ik drink wel een glaasje wijn maar een tweede zou ik echt niet lusten. Op de terugweg naar huis krijg ik last van mijn tong, deze wordt branderig en geïrriteerd. Ik denk dat het door het eten komt. s’ Nachts wordt ik wakker omdat mijn mond kurkdroog is, mijn tong doet zeer en ook de binnenkant van mijn rechterwang. Ik google het even en ja hoor, een week na de chemo kan inderdaad irritatie in je mond beginnen. Shit shit, er waren 3 dingen waar ik bang voor was: mijn haren verliezen, overgeven en een geïrriteerde mond. In mijn nachtkastje heb ik nog een tubetje zalf uit Zwitserland voor ontstoken tandvlees. Naar mijn idee kan het geen kwaad en ik smeer het op mijn tong en wang. In het begint brand het erg maar daarna voelt het wonderwel goed. Gelukkig val ik weer in slaap maar de volgende ochtend word ik wakker met een “kater”. Ik voel me rot en baal behoorlijk.

Woensdag. Wat een baaldag, mond doet zeer, hoofdpijn maar de grootste pijn zit van binnen. Ga toch naar kantoor, mijn werk moet tenslotte af. Gelukkig wordt het niet erger en ook de hoofdpijn is verdwenen. Op advies van een vriendin koop ik kokosolie en dat smeer ik op mijn tong en wang. Dit geeft een laagje en het voelt erg goed.

Vrijdag. Ik ben er weer! Voel me goed en fit. Mijn mond is nog wat geïrriteerd  maar het gaat goed. Heb er niet echt last van.

Zaterdag. Voel me wederom perfect ( is er wat gebeurt dan) en ik ga lekker naar de kapper en even lekker shoppen. Scoor een prachtige broek met bijpassend sjaaltje van Marc Cain met een blouse van Liu Jo. Voor Adri een paar leuke slips van Bjon Borg, is hij ook weer verwent haha.

O ja, maandag heb ik samen met Linda mijn haarwerk uitgezocht, ik noem het nog steeds een pruik. Exact mijn eigen model en kleur. Deze blijft bij de haarspecialist hangen tot ik hem nodig heb. Heb ik hem niet nodig dan blijft hij lekker daar. IK HOOP HET ZO!! Aanstaande woensdag, dat is 2 weken na de chemo dan begint het. De eerste dag verlies je 5 haren, de tweede dag 10 haren en als je pech hebt de derde dag 300. Het is afwachten. De ijskap is geen garantie.  Misschien verlies ik er een paar, misschien krijg ik heel dun haar of misschien ben ik volgende week deze tijd al kaal! Neee, ik wil het niet! Ik ga er van uit dat het goed gaat en heb vandaag bij de kapper gewoon weer een afspraak gemaakt voor volgende week zaterdag.

Omdat deze week mijn kwetsbare week was, weerstand nul, heb ik mijn vipkaartje voor de Vrienden van Amstel Live gisterenavond maar weggegeven aan mijn schoonzus. Heel jammer maar ik kan niet het risico nemen een griep of verkoudheid op te lopen.

Volgende week mijn “goede” week, eens zien wat ik ga doen. Heb zin in wat leuks.

Mijn “luie” stoel. Kan in ligstand, heeft verwarming en massage… dat is toch genieten?