Vandaag, 1 jaar geleden, werd ik geopereerd en startte daarmee mij totale behandeling. Aan de ene kant was het een heftig jaar maar aan de andere kant vind ik dat ik het best goed “gepland” had.

Allereerst de operatie, net na de zomervakantie. Daarna bestralen en dit duurde tot begin december. Ik was zo eigenwijs dat ik de chemotherapie pas na de kerst wilde zodat we eerst op vakantie naar Zwitserland konden. In januari start van de chemo en deze was eind april klaar. Ruim voor de zomervakantie. Tja, beter kan je het toch niet “regelen”?

Nu, 1 jaar later, kan ik zeggen dat ik helemaal hersteld ben. Ik voel me lichamelijk en geestelijk weer perfect. Oké, moet nog een aantal jaren hormoontherapie ondergaan door middel van pillen maar hoera, ook hier heb ik geen last van.

Tja, alleen die korte haartjes, die doen zeer. Doordat ik ontzettend veel complimenten krijg dat het me goed staat begin ik er wel aan te wennen. Men zegt dat het stoer staat en dat het bij me past en dat geeft wel zelfvertrouwen maar uiteindelijk wil ik het wel weer lang laten groeien.

Het is gek, maar ik vergeet zo snel. In mei zei ik tegen de oncoloog dat de laatste 3 chemo’s zo zwaar waren en dat de eerste 3 meevielen en dat ik er daar gemakkelijk nog wel een aantal van had kunnen verdragen. Later las ik in mijn notities hoe naar ik me had gevoeld en dat ik mijn smaak volledig kwijt ben geweest. Jeetje, was ik al weer vergeten. Misschien de ouderdom? Haha, laten we het daar maar op houden. Het feit is dat ik alles lekker snel kan vergeten en niet in het verleden leef maar in de toekomst. Mijn leven is eigenlijk weer zoals voorheen. Ik doe niet anders en voel me niet anders. Van het leven genieten? Dat deden we al en doen we weer. Heb zelfs nog een reisje naar Hawaii te goed maar deze hebben we even uitgesteld tot volgend voorjaar. Het weer is nu te onrustig.

Al met al heeft het me ook voordelen gebracht, voorheen woog ik 62 kg en had al behoorlijk wat buikvet. Ik ben 7 kg afgevallen en al mijn buikvet kwijt. Hiep hiep hoera. Tja, en dan moet je natuurlijk wel veel nieuwe kleding kopen en dat is niet zo vervelend hoor… Adri vindt het allemaal prima en ik heb hem niet gezegd dat ik al een aantal broeken kleiner heb laten maken. Haha, dat ziet hij toch niet en zo ja, dat heeft hij pech. Ik vind het heerlijk om er goed uit te zien. Heb mijn haar al 2 keer zelf geverfd van de zomer en na de vakantie al een keer naar de kapper geweest om te verven en te knippen. Hoe bizar toch?

5 Oktober heb ik mijn eerste controle en net zoals ik vorig jaar voelde aan mijn lichaam dat het niet goed was voel ik nu dat alles wel goed is. En daar gaan we voor!

Twee weken terug was ik ontzettend verkouden en lag de hele nacht te hoesten. Adri was het zo zat dat hij ’s morgens een afspraak voor me maakte bij de huisarts. Deze liet bloed prikken om te kijken of er ontstekingscellen in mijn bloed zaten en voor de zekerheid longfoto’s. De volgende dag kreeg ik al uitslag van het bloed en dat was in orde. Vrijdag belde ik naar de praktijk en werd doorverbonden met de huisarts en die zei: Je longen zijn in orde maar… ik zie een vlek op je ruggenwervel. Shit zeg! Ik vroeg wat het kon zijn maar daar had hij geen antwoord op. Nou, dan maar afwachten tot dinsdag dan zie ik de oncoloog. Adri en ik hebben echt een paar vreselijke dagen gehad. Wat zou er zijn? Een uitzaaiing ondanks de chemo? Dat zou niet best zijn. Even ben je bang dat dit het begin van het einde is. Ik ben ontzettend emotioneel en kan ieder moment van de dag wel huilen. Afijn, eindelijk was het dinsdag en ik was ontzettend zenuwachtig. Het eerste wat ik vroeg was of hij naar de foto wilde kijken en wat bleek? Ik heb 2 ingezakte ruggenwervels en de vlek die de huisarts zag was een van die wervels. Het was dus geen vlek op de wervel maar de wervel zelf!  Wat een opluchting.  Verder waren mijn bloedwaardes ook goed dus de chemo van woensdag kon ook gewoon door gaan. Dankzij de Dexamethason voel ik me dinsdag woensdag en donderdag heel lekker. Donderdagmiddag pas ik zelfs op Lizzie en we maakte samen koekjes en een schuimtaart. Wat is het toch een ontzettend lekker kind. ’s Middags kwam de wijkverpleegkundige voor de Neulesta injectie. Lizzie vond het geweldig om te zien, ze wil dokter worden, en ik keek weg. Na afloop plakte ze een mooie Elsa pleister op mijn buik. Haha.

Het is nu zaterdag en ik heb weer pijn in mijn voeten, schenen, knieën en schouders. Dit zal wel weer een paar dagen aanhouden, helaas. Dit ondanks de goede pijnstillers die ik gekregen heb. Ze vallen zelfs onder de opiopaten  dus je zou denken dat ze wel helpen maar helaas. Maar och als ik denk aan de vorige chemo: een week flink last maar daarna twee weken prima te doen, alleen een beetje moe. Best te doen dus.

Gelukkig nog maar één keer!

Mijn opname in het ziekenhuis viel achteraf mee, ik mocht donderdag naar huis. Hoera.

Maandag de 13e bloed prikken want ik heb vanmiddag een afspraak met de oncoloog. Bloed prikken kan ’s morgens in Veenendaal maar dan moet het wel voor 9.00 uur want dan wordt het per bode naar Ede gebracht. Het grappige is dat als je je aanmeld in de wachtkamer je mag aangeven dat het “spoed” is waardoor je direct aan de beurt bent. Eigenlijk vind ik het iedere keer wel grappig, kom je binnen in een volle wachtkamer, trek een nummer en even later ben je al aan de beurt en dan zie je iedereen kijken… haha, stiekem moet ik iedere keer weer een beetje lachen en een tikkeltje verwaand loop ik naar binnen. ’s Middags naar de oncoloog en mijn bloedwaardes zijn weer prima dus de chemo gaat woensdag gewoon door. Deze chemo is anders als de eerste 3, deze heeft de bijwerking van een zware prednison kuur dus ik moet dinsdag, woensdag en donderdag Dexamethason slikken en donderdagavond krijg ik nog een Neulasta injectie toegediend om de witte bloedlichaampjes weer op pijl te brengen. Dinsdag, woensdag en donderdag voel ik me perfect, de medicijnen geven een me een lekker gevoel. Vrijdagavond begin ik me wat lamlendig te voelen. Zaterdag heb ik pijn in mijn voeten, schenen, knieën en schouders en ik voel me ontzettend moe. Bah, dit was niet gepland maar ja, wat doe je eraan. ’s Middags ga ik met Adri even naar de AH want we hebben toch boodschappen nodig. Lopend door het winkelcentrum voel ik me ontzettend naar. Heb pijn, ben moe en heb het idee dat ik ieder moment flauw kan vallen. Snel naar huis dan maar. Daar aangekomen heb ik het gevoel dat ik een marathon heb gelopen maar helaas dat was  20 jaar terug in New York. Spierpijn en moeheid maar daarnaast een euforisch gevoel dat was toen wel lekker maar zoals ik me nu voel…  Zondag voel ik me iets beter maar de pijn gaat niet weg, De oncoloog had geadviseerd om eerst met paracetamol te beginnen, als dat niet helpt neurofen en als dat ook niet helpt mag ik het ziekenhuis bellen voor een wat zwaardere pijnstiller. Het is nu maandagmorgen en ik heb nog steeds pijn. Ik ga zo het ziekenhuis bellen voor een recept.

Vandaag eerste dag van de lente hopelijk wordt het een mooie lente en daarna een mooie zomer ik heb er zin in. Langzamerhand ben ik alle behandelingen beu, ik word emotioneel en moe. Kom op meid, nog even. Over 5 weken en 2 dagen heb je je laatste behandeling. Daarna ga je aan je herstel werken.