Kerst in Zwitserland

Het is kerstavond en ik ben met Adri in Zwitserland. Mijmerend over afgelopen jaar realiseer ik me dat alles voorbij is. Jeetje, als ik dan mijn verslag van vorig jaar december lees dan lees ik daar een hoop onzekerheid en angst in. Ik lijk altijd wel moedig maar diep in mijn hart was het toch wel spannend allemaal. En nu zo’n heerlijk gevoel dat alles achter de rug is, soms voelt het alsof het alweer heel lang geleden is. Ik voel me weer “normaal” en het leven gaat verder. Een paar kleine beperkingen o.a. dat ik nog geen weerstand heb opgebouwd. Een paar weken geleden had ik ontzettend last van een virus en ik kwam er maar niet overheen. De huisarts zei zelfs dat als ik 39 gr. koorts of meer zou krijgen ik onmiddellijk moest bellen en dan zou ik worden opgenomen in het ziekenhuis. Jeetje, daar was ik helemaal niet op voorbereid maar ik zorg dat dit me niet zal gebeuren en ben begonnen met druppeltjes om mijn weerstand op te bouwen. Verder heb ik hier in Zwitserland gemerkt dat ook mijn conditie heel erg slecht is. Thuis heb ik Bouchra die alles voor me doet maar hier was ik druk om het huis in orde te maken en de bedden voor de gasten, René, Gerrien en de kinderen komen 2e kerstdag. Toen ik zo druk bezig was zakte ik af en toe door mijn hoefjes en dat had ik niet verwacht. Dus… mijn goede voornemen voor 2018 is weer regelmatig naar de sportschool te gaan. Vandaag voor het eerst weer geskied en ik was bang dat dat ook te vermoeiend zou zijn maar het viel mee. Met de stoeltjeslift naar boven, een heerlijke afdaling en daarna mijn armspieren getraind (met een paar wijntjes haha).

2018 Wordt vast een prachtig jaar. Jacqueline verwacht omstreeks 4 januari haar 2e kind en ik verheug me op weer een baby in de familie. Ook zijn we in 2018 40 jaar getrouwd en Adri wordt 75. Reden dus voor een feestje. En mijn reisje naar Hawaii gaat natuurlijk ook nog door. Het wordt een feestjaar!

Nog een keer een recapitulatie over het laatste 1,5 jaar en hoe ik dit heb ervaren.       September 2016 de operatie. Achteraf viel dit ontzettend mee. Van 25 oktober tot 6 december 4 bestralingen per week. Op een beetje geïrriteerde huid en een gevoelige schouder was ook dit goed te doen. Vanaf 11 januari t/m 22 februari de eerste 3 chemo’s. De vervelendste bijwerking was eigenlijk de aantasting van mijn mondslijmvlies en hierdoor geen smaak en natuurlijk het verlies van mijn haar. Van 15 februari t/m 26 april de tweede serie van 3 bestralingen. Deze waren wat heftiger en gaven vooral veel pijn in de schouders, rug en benen.  Daarna was ik klaar en was het een kwestie van herstellen, wat is gelukt! Achteraf vind ik dat de tijd ontzettend snel is gegaan en zonder de zaak te bagatelliseren kan ik toch wel zeggen dat het eigenlijk best mee gevallen is. Ik had het veel zwaarder verwacht. Wat een geluk he?

Ik heb alle vertrouwen in de toekomst.

 

Het leven is weer normaal.

Jazeker alles is weer zoals het was. Hoe heerlijk toch? Na de lange zomervakantie werd alles weer normaal, gewoon lekker werken. Zo hoort dat. Ik kreeg zelfs op een bepaald moment het gevoel dat ik nodig weer eens tussenuit moest. Nou dat is gelukt, op 3 november zijn we met Rene, Gerrien, Roeland en Saskia 4 dagen naar Marrakech geweest. Dit was een surprise uitje voor Saskia. Marrakech is wel een bijzondere stad, vooral het oude deel met de soeks. Ons hotel was buiten de stad, dat was wat minder want voor alles hadden we een taxi nodig maar het was een geweldig hotel echt eentje uit “duizend en een nacht” met allerlei paadjes en doorgangetjes. Op een avond ontdekte ik toen we net thuis waren dat ik mijn telefoon kwijt was. Ik belde mezelf en gelukkig werd hij door de taxichauffeur opgenomen. Hij beloofde direct terug te komen dus ik liep naar de receptie. De deuren stonden open maar er was niemand. Ik ben toen buiten op de bank gaan zitten. Het was donker en hier en daar brandde en lamp, ik kreeg een beetje het “Efteling”gevoel.  Plotseling zag ik verderop uit een steegje een “kabouter” op me afkomen, heel vreemd. Het bleek de receptionist te zijn in een streepjesjurk met een lange puntmuts… Heel bizar maar wel leuk. Ik was niet eens bang.

 

 

 

 

 

 

 

 

Vorige week zaterdag waren we uitgenodigd voor het Rode Kruis Gala in het Kurhaus in Scheveningen. Natuurlijk zijn we een nachtje blijven slapen. De dresscode was gala en ik droeg een prachtige fuchsia roze jurk. Ik voelde me net een prinses. Het was een geweldige avond.

Tja, en dan denk je dat je druk bent… Komende week gaan we 3 dagen naar Rome met Vitesse. Weer een uitstapje! haha. Het had alleen wat meer gespreid moeten zijn. Na de vakantie ging direct de turbo erop en soms werd het me even teveel. Nu ineens van alles achter elkaar maar goed we genieten ervan.

Adri is inmiddels ook door de medische molen gehaald. De KNO-arts zei dat het wel meeviel met zijn holtes en hij kreeg alleen druppels en hij moet spoelen. De longarts zegt dat alles goed gaat met zijn longen, oke hij heeft lichte astma maar dat vond zij geen probleem. De cardioloog zei dat zijn hart prima werkt, prachtige kleppen. Alleen af en toe een extra hartslag maar ook dat was geen probleem. Toen van de week een afspraak met de huidarts voor zijn nagels want daar heeft hij nog steeds last van. Ze doen zeer, ze zijn verkleurd en ze groeien niet meer. Hij blijkt “Terry nails of half and half nails” te zijn. Hier is weinig aan te doen maar hij heeft wel 2 zalfjes meegekregen en deze lijken toch wel wat te helpen. Ik hoop maar dat het goed gaat want dit is niet fijn.

Mijn haar groeit behoorlijk. Heb echt alweer model in mijn haar. Ga weer lekker iedere week naar de kapper om het te laten stylen. Voel me weer normaal en zit goed in mijn vel.

De eerste controle gehad en Adri in de lappenmand.

Vorige week heb ik mijn eerste controle gehad en eigenlijk was ik toch best een beetje zenuwachtig. Maar eerlijk gezegd was ik het meeste bang voor de mamografie. Ja, ja ik weet, het is voor mijn eigen bestwil maar jeetje het deed weer lekker zeer. Brrr ben blij dat ik dat weer gehad heb. Na afloop direct door naar de chirurg, dokter de Roos, voor de uitslag. Potverdikkie, komt hij me in de wachtkamer halen met een ernstig gezicht, kreeg ik toch wel even de bibbers. Ook zijn verhaal: uw linkerborst daar heb ik de foto van gezien en deze ziet er goed uit (ja dat wist ik ook wel) en we hebben geen afwijkingen gezien. Maar die rechter dan?? Ja, en de rechterborst daar hebben wij ook geen afwijkingen in gevonden (zeg dat dan meteen!) Over een jaar zien wij u weer terug. Toch wel een lekker gevoel hoop alleen dat ze inmiddels een alternatief vinden voor de mamografie.

Verder gaat mijn leven weer heerlijk zijn gangetje. Ik doe weer alles en geniet ook van alles. Afgelopen zondag met 5 vriendinnen naar Arnhem geweest om voor ieder een galajurk te scoren. De anderen voor het Dovo-gala, waar wij niet naar toe kunnen, en voor mij eentje voor het Rode Kruis Gala. Genieten is dat om met 6 gekke meiden al die rekken met jurken af te struinen en jurken te passen. Vier van ons zijn geslaagd en 2 niet waaronder ikzelf. Ik had al wat op internet besteld en wacht eerst even af of dat was is. Na afloop moesten we natuurlijk aan de wijn en de hapjes en zo werd het weer een heerlijke dag.

Behalve mijn gezondheid is mijn geluk ook weer terug. Vorige maand won ik in de staatsloterij € 50,00 en een prijs naar keuze in de vriendenloterij. Deze maand 2 prijzen in de postcodeloterij en 2 in de vriendenloterij. Het zijn allemaal wel kleine prijzen maar wat maakt dat uit. Het gaat tenslotte om het winnen en dat doen we!

Inmiddels is Jacqueline met Eelco en Lizzie naar Tiel verhuisd en daar ben ik ook heel blij mee. Ze hebben een prachtig huis met een ontzettende goede atmosfeer, heel het huis voelt warm en gezellig. Gisteren ben ik “even” met Monique op visite geweest voor een kopje thee. Fijn toch, met deze afstand kan het.

Nu ik weer in orde ben zit Adri in de lappenmand. Al maanden liep hij te kuchen en hij voelde zich helemaal niet goed. Vandaag had hij weer een afspraak bij de longarts en nu bleek dat de oorzaak in zijn gezichtsholtes zit. Deze zitten helemaal vol “prut” zoals zij dat zei en Adri heeft nu een verwijzing naar de KNO arts. Ook loopt hij bij de cardioloog vanwege en hartritmestoornis. Hiervoor krijgt hij nog verschillende onderzoeken. Verder kreeg hij een verwijzing naar de dermatoloog omdat zijn nagels al geruime tijd beginnen te verkleuren en omdat hij de laatste tijd ook ontzettend veel last heeft van brandende voeten. Misschien het yello nail syndroom maar dat wordt nog uitgezocht.  Een behoorlijk gevulde lappenmand dus. We wachten af…

Nu, 1 jaar later..

Vandaag, 1 jaar geleden, werd ik geopereerd en startte daarmee mij totale behandeling. Aan de ene kant was het een heftig jaar maar aan de andere kant vind ik dat ik het best goed “gepland” had.

Allereerst de operatie, net na de zomervakantie. Daarna bestralen en dit duurde tot begin december. Ik was zo eigenwijs dat ik de chemotherapie pas na de kerst wilde zodat we eerst op vakantie naar Zwitserland konden. In januari start van de chemo en deze was eind april klaar. Ruim voor de zomervakantie. Tja, beter kan je het toch niet “regelen”?

Nu, 1 jaar later, kan ik zeggen dat ik helemaal hersteld ben. Ik voel me lichamelijk en geestelijk weer perfect. Oké, moet nog een aantal jaren hormoontherapie ondergaan door middel van pillen maar hoera, ook hier heb ik geen last van.

Tja, alleen die korte haartjes, die doen zeer. Doordat ik ontzettend veel complimenten krijg dat het me goed staat begin ik er wel aan te wennen. Men zegt dat het stoer staat en dat het bij me past en dat geeft wel zelfvertrouwen maar uiteindelijk wil ik het wel weer lang laten groeien.

Het is gek, maar ik vergeet zo snel. In mei zei ik tegen de oncoloog dat de laatste 3 chemo’s zo zwaar waren en dat de eerste 3 meevielen en dat ik er daar gemakkelijk nog wel een aantal van had kunnen verdragen. Later las ik in mijn notities hoe naar ik me had gevoeld en dat ik mijn smaak volledig kwijt ben geweest. Jeetje, was ik al weer vergeten. Misschien de ouderdom? Haha, laten we het daar maar op houden. Het feit is dat ik alles lekker snel kan vergeten en niet in het verleden leef maar in de toekomst. Mijn leven is eigenlijk weer zoals voorheen. Ik doe niet anders en voel me niet anders. Van het leven genieten? Dat deden we al en doen we weer. Heb zelfs nog een reisje naar Hawaii te goed maar deze hebben we even uitgesteld tot volgend voorjaar. Het weer is nu te onrustig.

Al met al heeft het me ook voordelen gebracht, voorheen woog ik 62 kg en had al behoorlijk wat buikvet. Ik ben 7 kg afgevallen en al mijn buikvet kwijt. Hiep hiep hoera. Tja, en dan moet je natuurlijk wel veel nieuwe kleding kopen en dat is niet zo vervelend hoor… Adri vindt het allemaal prima en ik heb hem niet gezegd dat ik al een aantal broeken kleiner heb laten maken. Haha, dat ziet hij toch niet en zo ja, dat heeft hij pech. Ik vind het heerlijk om er goed uit te zien. Heb mijn haar al 2 keer zelf geverfd van de zomer en na de vakantie al een keer naar de kapper geweest om te verven en te knippen. Hoe bizar toch?

5 Oktober heb ik mijn eerste controle en net zoals ik vorig jaar voelde aan mijn lichaam dat het niet goed was voel ik nu dat alles wel goed is. En daar gaan we voor!

Hoera, ik heb weer haar.

31 juli: Jeetje, we zijn al weer 5 weken op vakantie en het doet me goed. Mijn nagels zijn al weer voor 75 % normaal en met nagellak erop zie je er niets van en ook mijn haar groeit ontzettend goed. In het begin liep ik alleen thuis zonder pruik maar sinds vorige week ook als ik weg ga. De eerste keer voelde ontzettend vreemd. Je denkt dat iedereen naar je kijkt want het is toch nog wel ontzettend kort. Een beetje alternatief eigenlijk. Ik denk dat met een lange wijde rok, grote ringen in mijn oren en een rits armbanden aan mijn arm ik er uit zie als een hippie haha. Verder voel ik me weer 100% alleen mijn gewicht blijft op 55 kg. steken. Volgens Adri is het niet erg en zie ik er weer goed uit. Lekker zo houden dus. Het grootste voordeel is dat ik mijn buik en maagvet kwijt ben en dat is heerlijk.

Zonder nagellak en met nagellak, een heel verschil.

De vakantie is tot nu toe heerlijk rustig. Alleen Jacqueline, Eelco en Lizzie zijn van maandag tot zondag hier geweest. Voor de rest zijn we met z’n tweetjes en dat bevalt erg goed. Morgen komen de kleinkinderen Patrick en Michelle met haar vriendje Bas. Dan is het huis weer vol maar gezellig.

 

Met Jacqueline, Lizzie en Eelco in Juan Les Pins

Verder krijg ik veel vragen uit Nederland of wij last hebben van de branden hier in Zuid Frankrijk. Gelukkig niet. De ergste branden zijn bij Saint Tropez in de buurt en er waren er 2 ten noorden van Nice. Ook daar hadden wij geen last van. Eigenlijk was het zelfs wel een beetje leuk want de watervliegtuigen kwamen hier water scheppen en dat is een zeer spectaculair gezicht.

 

 

Samen met Michelle aan een cocktail.