Vandaag 14 december naar de gynaecoloog.

Vandaag mijn afspraak met de gynaecoloog. Ik had een afspraak met dr. Jansssen-Jansen. Toch wel een beetje zenuwachtig, wat zal ze zeggen. Natuurlijk was Adri, mijn grote steun en toeverlaat, mee.  Dr. Janssen was de eerste arts die de cd van Pre-scan wel wilde bekijken. De meeste artsen roepen dat ze hun eigen onderzoek wel doen of zeggen dat ze de cd niet kunnen lezen. Zij gelukkig wel en al snel had ze het juiste beeld gevonden. Ze zag de vleesboompjes en ook het andere “ding” (laten we hem voorlopig maar zo noemen) Deze bleek 7 bij 4 cm te zijn wat volgens mij best wel behoorlijk groot is. Hierna ging zij een echo doen en besloot ze een paar cellen van “ding” te nemen voor onderzoek. Uiteraard ging dit niet zo lekker, eerst werd er een klemmetje op de baarmoedermond gezet en vervolgens nam zij de celletjes af. Ondertussen was ik maar druk aan het praten om me niet op het gevoel te concentreren en dat lukte aardig. Volgens de dr. Janssen kan “ding” ook een grote poliep zijn en dat idee hou ik me gewoon voor. Het wordt sowieso een operatie maar de uitslag bepaald wat voor operatie. Ik heb haar al laten weten dat pas in januari kan omdat ik eerst naar Zwitserland ga voor de kerstvakantie.

Op maandag 17 januari heb ik  de volgende afspraak met dr. Janssen voor de uitslag.

Neeeee. Het gaat niet goed!

Gisteren, preventief, naar pre-scan gegaan samen met Jacqueline, Eelco en Adri.

Alle 4 door de scan gegaan en naar de cardioloog. Daar begon het al “lekker”. Ja, zei hij, ik zie een kleine lekkage bij een hartklep maar het is niet zo erg. Je moet het in de gaten houden. Oké, daar kan ik wel mee leven. Na afloop van alle onderzoeken mochten we bij de arts komen voor de uitslag. Zij begon met Adri, die kreeg alleen maar 10en op zijn rapport. Toen was ik aan de beurt. Allereerst de mededeling dat er een kleine kieste in mijn hoofd zit. Daar hoef ik me niet druk om te maken, alleen in de gaten houden dat hij niet groter wordt. jaja….  Tja, en toen kwam de foto van mijn baarmoeder. Ik wist dat hier vleesboompjes inzaten waar ik geen last van heb maar je weet maar nooit. Nou, die boompjes deden het “goed” ze waren lekker gegroeid. Shit, maar dat was nog niet het ergste. Ik vond het genoeg en wilde wel opstappen maar nee, ze ging door: Zie je daar die grote grillige vlek? Nou dat ziet er niet goed uit en je moet zo snel mogelijk naar je specialist. Dan  ga je toch wel met een heel raar gevoel naar huis. Wat moet ik? Gillen? Janken? Nee, ik maak me klaar voor het volgende gevecht. Ik had dit alleen niet verwacht. Voel me momenteel ontzettend goed en vitaal. Laat dat dan maar een goed teken zijn…  Vanmorgen naar de huisarts voor de verwijsbrief naar de gynaecoloog. Hij keek meteen na  hoe de wachttijden zijn. Ede: 30 dagen, Tiel 30 dagen, Arnhem 60 dagen, Utrecht 30 dagen. Eigenlijk vind ik dat niet zo erg, we gaan eerst lekker op kerstvakantie en daarna zien we wel verder. Maandag mag ik naar het ziekenhuis bellen voor de afspraak.

Gelukkig, de controle achter de rug.

Gisteren was het een spannende dag om 10.25 uur werd ik bij de chirurg, dr. de Roos, verwacht voor mijn jaarlijkse controle. Natuurlijk kon ik hem melden dat ik me ontzettend goed voel, vitaal zelfs. Ik zei alleen dat ik ontzettend tegen die mammografie opzag omdat ik, uit ervaring, weet dat dit ontzettend pijn kan doen. Nu had ik al thuis een flinke dosis Neurofen genomen maar toch.
Dr. de Roos had begrip en hij zei dat hij in de brief voor de radioloog de opmerking zou zetten dat ik mocht bepalen hoever ze konden gaan. Afijn, toch met lood in de schoenen ging ik naar de afdeling radiologie. Hopende dat ze me zouden vergeten. Haha. Ik werd opgehaald door een aardige dame die het onderzoek zou uitvoeren. Oké, we gaan ervoor. Ik kan zeggen dat het ontzettend meeviel dit keer. Jose, zo heette ze, was heel relaxt en deed heel voorzichtig met me en op het moment van het pletten zei ze: zeg maar als ik moet stoppen. Ook draaide ze met de hand bij i.p.v. dat  het apparaat dit bepaalde zodat het inderdaad goed te doen was. Op het moment dat ik stop zei dan vroeg ze of het nog een stapje verder mocht en als ik dan nee zei stopte ze ook. Al met al ging het dus op deze manier ontzettend goed en weet ik hoe ik het volgend jaar moet aanpakken. Toch was ik ontzettend blij dat het achter de rug was. Toen terug naar dr. de Roos die de uitslag zou geven. Alhoewel ik er een goed gevoel bij had was het toch spannend wetende dat als men iets verdachts zou hebben gezien mijn leven weer geheel op zijn kop zou staan. Maar dr. de Roos zei al bij het binnenkomen van zijn spreekkamer dat het een goede dag was voor de familie Klaare. Toch opgelucht voel je ineens dat je je weer kan ontspannen. Hij vertelde dat het er allemaal mooi en rustig uitzag en nam afscheid voor een jaar. Blij en opgelucht reden Adri en ik naar huis. Onderweg eerst de kinderen  gebeld met het goede nieuws. Officieel heb ik weer een jaar uitstel maar zo voelt het gelukkig niet.

Zoals Adri en ik altijd zeggen: we leven nog lang en gelukkig.

De oproep voor de jaarlijkse controle.

Op 25 oktober wordt ik weer in het ziekenhuis verwacht voor de jaarlijkse controle. Ik ben niet bang voel de uitslag want ik voel me vitaal en gezond. 2Jaar geleden zei mijn  intuïtie dat er iets niet in orde was in mijn borst en nu zegt mijn intuïtie dat het goed met me gaat. Tja, als je niet in jezelf kan geloven waar dan wel in?

Toen we van de zomer op vakantie gingen naar Frankrijk  moest ik echt wennen aan de rust en ik heb in de tweede week maar even onze slaapkamer geschilderd..  Haha, wie wil nog zeggen dat het niet goed met me gaat. De rest van de vakantie kon ik me redelijk ontspannen en heb genoten. Waar ik trouwens nog meer van heb genoten was onze reis naar Hawaii in april. Het was geweldig. Eerst een eerste klas vlucht naar Honolulu waar we 3 dagen in een hotel aan de Waikikibeach verbleven. Daarna op een cruiseschip gestapt om een 7 daagse cruise om de eilanden van Hawaii te maken.
Het was ontzettend mooi, het is alleen jammer dat Hawaii voor 75 % van het toerisme leeft want dat houd in dat als je naar die mooie waterval staat te kijken je dit met 100 andere toeristen doet en ook bij die vele mooie uitzichtpunten en bij de vulkaan. Tja, die stomme vulkaan, zijn we daar in het Vulcano national park met uitzicht op de Kilauea vulkaan en wat zie je?

Vanaf 300 meter afstand -dichterbij mocht niet- zie je in de verte wat lava pruttelen en een beetje rook. Een beetje teleurstellend maar wat de grootste teleurstelling was dat hij 10 dagen daarna is uitgebarsten… Potverdorie, wat had ik dat graag meegemaakt. Tja, dat sensatiebeluste dat heb ik van mijn vader, die was net zo. Hij zou zeker naast me hebben staan kijken naar deze prachtige uitbarsting. Och ja, ik heb het nu maar op het journaal en op YouTube gezien.

Na de cruise hebben we nog 3 dagen Los Angeles aangedaan waar we nog een fantastische helikoptervlucht hebben gemaakt. Dit maakte mijn droomreis compleet.

O ja, hoe kan ik het vergeten, we hebben ook nog -even- ons 40 jarig huwelijk gevierd. Het was een prachtig feest met al onze familie, vrienden en kennissen.

Nu, weer thuis, gaat het leven verder als vanouds. Gewoon lekker werken dat bevalt me goed. Ondertussen wachtend op 25 oktober. Potverdorie, ik ben niet bang voor de uitslag maar bang voor het onderzoek. Welke man heeft ooit de mammografie uitgevonden? Ik vind het verschrikkelijk mijn lieve borstjes worden beide 2 maal geplet en dat doet echt zeer! Ik ga nog liever naar de tandarts om een kies te trekken dat vind ik minder erg. Ze zouden eigenlijk de testikels van de man een maal per jaar moeten testen met hetzelfde apparaat. Ik zie het al voor me, oei oei wat zouden ze kermen. Wedden dat er dan snel wat nieuws uitgevonden wordt? Goed, nog 12 dagen zenuwen en dan ben ik er weer voor een jaar vanaf.

Op 25 oktober het volgende positieve bericht.

Controle bij de oncoloog.

Vandaag, 6 maart, had ik mijn eerste controle bij de oncoloog. Ik was helemaal niet zenuwachtig want ik voel me perfect. Volgens mij was Adri wel zenuwachtig want net voor ik weg moest deed ik nog even een boodschap. Bij thuiskomst stond Adri al buiten te wachten. Tjonge jonge relax man! Zo’n 20 minuten te vroeg kwamen we in het ziekenhuis en natuurlijk kwam ik niet eerder aan de beurt. Goed, eindelijk was het zo ver en de oncoloog vroeg hoe het met me ging. Nou zei ik: – ik heb prachtige krullen gekregen, ik ben mijn buikvet kwijt geraakt, ik ben van al mijn allergieën af en ik voel me beter als van te voren. Ik kan een chemootje wel aanbevelen…-  Had je dat gezicht van de oncoloog moeten zien! Hij was even verbaasd maar moest toen lachen. Na het lichamelijk onderzoek moest ook hij constateren dat het goed met me gaat. Zelfs de hormoontherapie geeft nagenoeg geen klachten en daar ben ik ook wel heel blij om  want deze moet ik de komende 5 en misschien wel 10 jaar blijven slikken. Ja, het leven lacht me weer toe. Met de familie gaat het ook goed. Jacqueline en Eelco hebben op 5 januari hun 2e dochter gekregen, ze heet Charleigh en het is een schatje.

Vorige week zijn we nog met de hele familie naar Zwitserland geweest behalve Michelle want die moest werken. Het was koud maar we hadden prachtig weer. Lizzie deed mee aan de skirennen (reuzenslalom) en zij won de gouden medaille. Wie weet, wordt dat een olympisch kampioen. Ze begint in ieder geval al goed. Oma was reuze trots.

 

Vorig jaar had ik me een mooie reis in het vooruitzicht gesteld en inmiddels heb ik deze geboekt. We vliegen (businessclass) naar Honolulu en daar blijven we 3 nachten. Honolulu is gelegen op het paradijselijke eiland Oahu. Natuurlijk gaan we daar een bezoek brengen aan Pearl Harbor en Waikiki beach en de Diamond Head vulkaan. Op dag 4 stappen we op een cruiseboot voor een 7 daagse cruise  rond de eilanden van Hawaii. Na deze cruise verblijven we nog een nacht in Honolulu om vervolgens naar Los Angeles te vliegen. Hier verblijven we 3 nachten en wil ik de studio’s van Hollywood bezoeken en een helikopter rondvlucht over Hollywood maken. Verder weet ik het nog niet (mocht iemand nog een leuk idee hebben?) Na al deze fantastische dagen vliegen we (wederom businessclass) weer naar huis.

Verder hebben we nog een heel mooi vooruitzicht: op 8 april vieren wij dat wij dit jaar (op 23 juni) 40 jaar getrouwd zijn plus het heugelijke feit dat Adri op 12 april 75 jaar wordt.

Het leven is mooi!