Neeeee. Het gaat niet goed!

Gisteren, preventief, naar pre-scan gegaan samen met Jacqueline, Eelco en Adri.

Alle 4 door de scan gegaan en naar de cardioloog. Daar begon het al “lekker”. Ja, zei hij, ik zie een kleine lekkage bij een hartklep maar het is niet zo erg. Je moet het in de gaten houden. Oké, daar kan ik wel mee leven. Na afloop van alle onderzoeken mochten we bij de arts komen voor de uitslag. Zij begon met Adri, die kreeg alleen maar 10en op zijn rapport. Toen was ik aan de beurt. Allereerst de mededeling dat er een kleine kieste in mijn hoofd zit. Daar hoef ik me niet druk om te maken, alleen in de gaten houden dat hij niet groter wordt. jaja….  Tja, en toen kwam de foto van mijn baarmoeder. Ik wist dat hier vleesboompjes inzaten waar ik geen last van heb maar je weet maar nooit. Nou, die boompjes deden het “goed” ze waren lekker gegroeid. Shit, maar dat was nog niet het ergste. Ik vond het genoeg en wilde wel opstappen maar nee, ze ging door: Zie je daar die grote grillige vlek? Nou dat ziet er niet goed uit en je moet zo snel mogelijk naar je specialist. Dan  ga je toch wel met een heel raar gevoel naar huis. Wat moet ik? Gillen? Janken? Nee, ik maak me klaar voor het volgende gevecht. Ik had dit alleen niet verwacht. Voel me momenteel ontzettend goed en vitaal. Laat dat dan maar een goed teken zijn…  Vanmorgen naar de huisarts voor de verwijsbrief naar de gynaecoloog. Hij keek meteen na  hoe de wachttijden zijn. Ede: 30 dagen, Tiel 30 dagen, Arnhem 60 dagen, Utrecht 30 dagen. Eigenlijk vind ik dat niet zo erg, we gaan eerst lekker op kerstvakantie en daarna zien we wel verder. Maandag mag ik naar het ziekenhuis bellen voor de afspraak.

Gelukkig, de controle achter de rug.

Gisteren was het een spannende dag om 10.25 uur werd ik bij de chirurg, dr. de Roos, verwacht voor mijn jaarlijkse controle. Natuurlijk kon ik hem melden dat ik me ontzettend goed voel, vitaal zelfs. Ik zei alleen dat ik ontzettend tegen die mammografie opzag omdat ik, uit ervaring, weet dat dit ontzettend pijn kan doen. Nu had ik al thuis een flinke dosis Neurofen genomen maar toch.
Dr. de Roos had begrip en hij zei dat hij in de brief voor de radioloog de opmerking zou zetten dat ik mocht bepalen hoever ze konden gaan. Afijn, toch met lood in de schoenen ging ik naar de afdeling radiologie. Hopende dat ze me zouden vergeten. Haha. Ik werd opgehaald door een aardige dame die het onderzoek zou uitvoeren. Oké, we gaan ervoor. Ik kan zeggen dat het ontzettend meeviel dit keer. Jose, zo heette ze, was heel relaxt en deed heel voorzichtig met me en op het moment van het pletten zei ze: zeg maar als ik moet stoppen. Ook draaide ze met de hand bij i.p.v. dat  het apparaat dit bepaalde zodat het inderdaad goed te doen was. Op het moment dat ik stop zei dan vroeg ze of het nog een stapje verder mocht en als ik dan nee zei stopte ze ook. Al met al ging het dus op deze manier ontzettend goed en weet ik hoe ik het volgend jaar moet aanpakken. Toch was ik ontzettend blij dat het achter de rug was. Toen terug naar dr. de Roos die de uitslag zou geven. Alhoewel ik er een goed gevoel bij had was het toch spannend wetende dat als men iets verdachts zou hebben gezien mijn leven weer geheel op zijn kop zou staan. Maar dr. de Roos zei al bij het binnenkomen van zijn spreekkamer dat het een goede dag was voor de familie Klaare. Toch opgelucht voel je ineens dat je je weer kan ontspannen. Hij vertelde dat het er allemaal mooi en rustig uitzag en nam afscheid voor een jaar. Blij en opgelucht reden Adri en ik naar huis. Onderweg eerst de kinderen  gebeld met het goede nieuws. Officieel heb ik weer een jaar uitstel maar zo voelt het gelukkig niet.

Zoals Adri en ik altijd zeggen: we leven nog lang en gelukkig.

Controle bij de oncoloog.

Vandaag, 6 maart, had ik mijn eerste controle bij de oncoloog. Ik was helemaal niet zenuwachtig want ik voel me perfect. Volgens mij was Adri wel zenuwachtig want net voor ik weg moest deed ik nog even een boodschap. Bij thuiskomst stond Adri al buiten te wachten. Tjonge jonge relax man! Zo’n 20 minuten te vroeg kwamen we in het ziekenhuis en natuurlijk kwam ik niet eerder aan de beurt. Goed, eindelijk was het zo ver en de oncoloog vroeg hoe het met me ging. Nou zei ik: – ik heb prachtige krullen gekregen, ik ben mijn buikvet kwijt geraakt, ik ben van al mijn allergieën af en ik voel me beter als van te voren. Ik kan een chemootje wel aanbevelen…-  Had je dat gezicht van de oncoloog moeten zien! Hij was even verbaasd maar moest toen lachen. Na het lichamelijk onderzoek moest ook hij constateren dat het goed met me gaat. Zelfs de hormoontherapie geeft nagenoeg geen klachten en daar ben ik ook wel heel blij om  want deze moet ik de komende 5 en misschien wel 10 jaar blijven slikken. Ja, het leven lacht me weer toe. Met de familie gaat het ook goed. Jacqueline en Eelco hebben op 5 januari hun 2e dochter gekregen, ze heet Charleigh en het is een schatje.

Vorige week zijn we nog met de hele familie naar Zwitserland geweest behalve Michelle want die moest werken. Het was koud maar we hadden prachtig weer. Lizzie deed mee aan de skirennen (reuzenslalom) en zij won de gouden medaille. Wie weet, wordt dat een olympisch kampioen. Ze begint in ieder geval al goed. Oma was reuze trots.

 

Vorig jaar had ik me een mooie reis in het vooruitzicht gesteld en inmiddels heb ik deze geboekt. We vliegen (businessclass) naar Honolulu en daar blijven we 3 nachten. Honolulu is gelegen op het paradijselijke eiland Oahu. Natuurlijk gaan we daar een bezoek brengen aan Pearl Harbor en Waikiki beach en de Diamond Head vulkaan. Op dag 4 stappen we op een cruiseboot voor een 7 daagse cruise  rond de eilanden van Hawaii. Na deze cruise verblijven we nog een nacht in Honolulu om vervolgens naar Los Angeles te vliegen. Hier verblijven we 3 nachten en wil ik de studio’s van Hollywood bezoeken en een helikopter rondvlucht over Hollywood maken. Verder weet ik het nog niet (mocht iemand nog een leuk idee hebben?) Na al deze fantastische dagen vliegen we (wederom businessclass) weer naar huis.

Verder hebben we nog een heel mooi vooruitzicht: op 8 april vieren wij dat wij dit jaar (op 23 juni) 40 jaar getrouwd zijn plus het heugelijke feit dat Adri op 12 april 75 jaar wordt.

Het leven is mooi!

Het leven is weer normaal.

Jazeker alles is weer zoals het was. Hoe heerlijk toch? Na de lange zomervakantie werd alles weer normaal, gewoon lekker werken. Zo hoort dat. Ik kreeg zelfs op een bepaald moment het gevoel dat ik nodig weer eens tussenuit moest. Nou dat is gelukt, op 3 november zijn we met Rene, Gerrien, Roeland en Saskia 4 dagen naar Marrakech geweest. Dit was een surprise uitje voor Saskia. Marrakech is wel een bijzondere stad, vooral het oude deel met de soeks. Ons hotel was buiten de stad, dat was wat minder want voor alles hadden we een taxi nodig maar het was een geweldig hotel echt eentje uit “duizend en een nacht” met allerlei paadjes en doorgangetjes. Op een avond ontdekte ik toen we net thuis waren dat ik mijn telefoon kwijt was. Ik belde mezelf en gelukkig werd hij door de taxichauffeur opgenomen. Hij beloofde direct terug te komen dus ik liep naar de receptie. De deuren stonden open maar er was niemand. Ik ben toen buiten op de bank gaan zitten. Het was donker en hier en daar brandde en lamp, ik kreeg een beetje het “Efteling”gevoel.  Plotseling zag ik verderop uit een steegje een “kabouter” op me afkomen, heel vreemd. Het bleek de receptionist te zijn in een streepjesjurk met een lange puntmuts… Heel bizar maar wel leuk. Ik was niet eens bang.

 

 

 

 

 

 

 

 

Vorige week zaterdag waren we uitgenodigd voor het Rode Kruis Gala in het Kurhaus in Scheveningen. Natuurlijk zijn we een nachtje blijven slapen. De dresscode was gala en ik droeg een prachtige fuchsia roze jurk. Ik voelde me net een prinses. Het was een geweldige avond.

Tja, en dan denk je dat je druk bent… Komende week gaan we 3 dagen naar Rome met Vitesse. Weer een uitstapje! haha. Het had alleen wat meer gespreid moeten zijn. Na de vakantie ging direct de turbo erop en soms werd het me even teveel. Nu ineens van alles achter elkaar maar goed we genieten ervan.

Adri is inmiddels ook door de medische molen gehaald. De KNO-arts zei dat het wel meeviel met zijn holtes en hij kreeg alleen druppels en hij moet spoelen. De longarts zegt dat alles goed gaat met zijn longen, oke hij heeft lichte astma maar dat vond zij geen probleem. De cardioloog zei dat zijn hart prima werkt, prachtige kleppen. Alleen af en toe een extra hartslag maar ook dat was geen probleem. Toen van de week een afspraak met de huidarts voor zijn nagels want daar heeft hij nog steeds last van. Ze doen zeer, ze zijn verkleurd en ze groeien niet meer. Hij blijkt “Terry nails of half and half nails” te zijn. Hier is weinig aan te doen maar hij heeft wel 2 zalfjes meegekregen en deze lijken toch wel wat te helpen. Ik hoop maar dat het goed gaat want dit is niet fijn.

Mijn haar groeit behoorlijk. Heb echt alweer model in mijn haar. Ga weer lekker iedere week naar de kapper om het te laten stylen. Voel me weer normaal en zit goed in mijn vel.

De eerste controle gehad en Adri in de lappenmand.

Vorige week heb ik mijn eerste controle gehad en eigenlijk was ik toch best een beetje zenuwachtig. Maar eerlijk gezegd was ik het meeste bang voor de mamografie. Ja, ja ik weet, het is voor mijn eigen bestwil maar jeetje het deed weer lekker zeer. Brrr ben blij dat ik dat weer gehad heb. Na afloop direct door naar de chirurg, dokter de Roos, voor de uitslag. Potverdikkie, komt hij me in de wachtkamer halen met een ernstig gezicht, kreeg ik toch wel even de bibbers. Ook zijn verhaal: uw linkerborst daar heb ik de foto van gezien en deze ziet er goed uit (ja dat wist ik ook wel) en we hebben geen afwijkingen gezien. Maar die rechter dan?? Ja, en de rechterborst daar hebben wij ook geen afwijkingen in gevonden (zeg dat dan meteen!) Over een jaar zien wij u weer terug. Toch wel een lekker gevoel hoop alleen dat ze inmiddels een alternatief vinden voor de mamografie.

Verder gaat mijn leven weer heerlijk zijn gangetje. Ik doe weer alles en geniet ook van alles. Afgelopen zondag met 5 vriendinnen naar Arnhem geweest om voor ieder een galajurk te scoren. De anderen voor het Dovo-gala, waar wij niet naar toe kunnen, en voor mij eentje voor het Rode Kruis Gala. Genieten is dat om met 6 gekke meiden al die rekken met jurken af te struinen en jurken te passen. Vier van ons zijn geslaagd en 2 niet waaronder ikzelf. Ik had al wat op internet besteld en wacht eerst even af of dat was is. Na afloop moesten we natuurlijk aan de wijn en de hapjes en zo werd het weer een heerlijke dag.

Behalve mijn gezondheid is mijn geluk ook weer terug. Vorige maand won ik in de staatsloterij € 50,00 en een prijs naar keuze in de vriendenloterij. Deze maand 2 prijzen in de postcodeloterij en 2 in de vriendenloterij. Het zijn allemaal wel kleine prijzen maar wat maakt dat uit. Het gaat tenslotte om het winnen en dat doen we!

Inmiddels is Jacqueline met Eelco en Lizzie naar Tiel verhuisd en daar ben ik ook heel blij mee. Ze hebben een prachtig huis met een ontzettende goede atmosfeer, heel het huis voelt warm en gezellig. Gisteren ben ik “even” met Monique op visite geweest voor een kopje thee. Fijn toch, met deze afstand kan het.

Nu ik weer in orde ben zit Adri in de lappenmand. Al maanden liep hij te kuchen en hij voelde zich helemaal niet goed. Vandaag had hij weer een afspraak bij de longarts en nu bleek dat de oorzaak in zijn gezichtsholtes zit. Deze zitten helemaal vol “prut” zoals zij dat zei en Adri heeft nu een verwijzing naar de KNO arts. Ook loopt hij bij de cardioloog vanwege en hartritmestoornis. Hiervoor krijgt hij nog verschillende onderzoeken. Verder kreeg hij een verwijzing naar de dermatoloog omdat zijn nagels al geruime tijd beginnen te verkleuren en omdat hij de laatste tijd ook ontzettend veel last heeft van brandende voeten. Misschien het yello nail syndroom maar dat wordt nog uitgezocht.  Een behoorlijk gevulde lappenmand dus. We wachten af…