Op controle bij de chirurg

Vandaag had ik een afspraak met dokter de roos, mijn chirurg.20161004_1419461 (zie foto)  Omdat we aan de late kant waren zette Adri mij voor de deur uit en ging hij alvast de auto parkeren. Ik had me alvast aangemeld beneden begaf ik mij naar de wachtkamer op de 1e verdieping. Ik zat nog niet en ik werd al aangesproken of ik een kopje koffie of thee wilde. (kijk, die service wil ik ook in onze zaken) maar goed, het werd een glaasje water en alvast een kopje koffie voor Adri die er zo aankomt. Glaasje water leeg maar, geen Adri! Even later kwam dr. de Roos de wachtkamer in, liep op mij toe en vroeg of ik alleen was. Ik zei nee, mijn man komt eraan. O zei hij, met een ernstig gezicht, dan wachten we. Shit zeg, voor het eerst werd ik zenuwachtig. Er zal toch niks zijn? Slechte uitslag? Adri liet nog zeker 3 minuten op zich wachten en die waren lang! Hij was naar de verkeerde afdeling gelopen en natuurlijk was dat mijn schuld. jaja  Maar ja, gelukkig hij was er en wij naar de spreekkamer. Het eerste wat dokter de Roos zei was: Ik heb geen (toen sloeg mijn hart weer een keertje over) slecht nieuws. Poeh he…              Afijn, het kwam hier op neer. Van alles wat was weggenomen waren de randen schoon. De twee kliertjes in mijn oksel daarvan was de ene aangetast en de andere was schoon. In de oksel had hij verder niets bijzonders gezien. In de borst is de betreffende tumor weggenomen en nog een in aanleg. Met andere woorden, ik was er mooi op tijd bij. Gelukkig had ik mij van te voren niet gerealiseerd dat deze uitslag veel ernstiger kon zijn. Ik dacht dat de beide tumoren die van te voren waren gelokaliseerd  weggenomen zouden worden en had niet verwacht dat er nog eventuele nare verrassingen zouden komen. Gelukkig maar, heb ik niet voor niets zo goed geslapen.    Omdat deze uitslag dus goed was wordt nu de opdracht gegeven voor de mamaprint. Voor wie het even niet meer weet: De mamaprint wordt gemaakt van een cel uit het weggenomen weefsel. In een cel zitten maximaal 70 genen. Is deze cel hoog in de genen dan krijg ik straks toch nog chemotherapie maar zit deze cel laag in de genen dan hoef ik geen chemotherapie. De uitslag hiervan krijg ik de 25e bij dokter de Roos.   Voor mijn pijnlijke bulten in de oksel kreeg ik een antibioticum mee gelukkig, deze rotbulten doen meer zeer als de hele operatiewond. Ik heb de pillen inmiddels opgehaald en wacht maar even met het lezen van de bijsluiter. We hebben zo dadelijk een businessbijeenkomst van Dovo en stel je voor dat er staat dat je geen alcohol mag drinken. Nou, dat zou de teleurstelling van de dag zijn. Nietwaar?  Ik denk trouwens dat ik het sowieso niet lees dan kan ik toch een wijntje drinken iedere avond. Mijn vader zei altijd, wat niet weet wat niet deert.

Het behandelplan is nu dat als de wonden goed genezen zijn dan krijg ik een 20 tal bestralingen en hormoontherapie. Op 19 oktober zie ik dr. Zandbergen weer en  zij bepaald of de wondgenezing goed is en of de bestralingen gestart kunnen worden. Och, het komt nu niet meer op een week aan, de rotzakken zijn weg en de rest is preventief.

Maar wat is de allerbeste preventie, beter dan al die behandelingen? Positief en blij door het leven gaan!

Oei, ik schrok..

Na het verwijderen van de hechtpleisters leek het goed te gaan maar de volgende dag had ik een pijnlijk gevoel in mijn oksel en niet op de plaats waar het litteken zat. Voelde wat schraal en ’s avonds pijnlijk. Ik sliep er wat slechter van. ’s Morgens viel het wel mee maar tegen de avond werd het weer minder. Vrijdagavond, zit je lekker in je luie stoel tv te kijken en ondertussen wrijf je eens in je oksel en dan… shit, ik voel 4 dikke bulten en ze doen nog zeer ook! Adri laten zien en ja, ze zijn zelfs zichtbaar. Ik probeer er wat luchtig over te doen, het zal wel wat anders zijn, en we kijken onze film uit. Maar ondertussen knaagt het toch wel aan je. Toen de film was afgelopen ging Adri de hond uitlaten en opeens had ik het niet meer, dit is niet goed! Ik moet iemand bellen, wie? Kijk in mijn boekje van het ziekenhuis en er staat een nummer die ik dag en nacht mag bellen. Meteen gebeld en mijn verontrusting geuit. Lieve verpleegkundige aan de telefoon maar die wist zich ook geen raad ze vroeg of ik wat nieuws had, bijvoorbeeld een ander parfum, bodylotion, nieuwe kleding of wat bijzonders gegeten maar op alles moest nee zeggen. Het was vrijdagavond en ze gaf mij het advies morgen naar de huisartsenpost te gaan. Ja, ze heeft gelijk, nu kan je er toch niets aan doen. Ze probeerde me nog wat gerust te stellen en ik hing op. Dan toch maar naar bed. In bed lig je te malen en ik weet dat ik bang ben voor eventuele uitzaaiingen maar dan realiseer mij dat die geen pijn doen en deze bulten zijn pijnlijk en rood! Goed, hoe kom ik hier dan aan? O ja, die avond nadat de hechtpleisters waren verwijderd had ik steken in mijn borst en ik had pilletjes meegekregen die ik bij acute pijn mocht slikken. Ik had daar nog nooit een van geslikt en dat was mijn eerste en eigenlijk kreeg ik vanaf dat moment dat rotgevoel in mijn oksel. Kan dat het zijn? Hup, uit mijn bed, alarm eraf en naar beneden waar alle medicijnen liggen. Pak het betreffende doosje “oxycodon” maar er zit geen bijsluiter in. Dan maar even googelen wat de mogelijke bijwerkingen kunnen zijn. Normaal doe ik dit nooit anders durf je geen pil meer te slikken. Maar nu wel en ja hoor, een van de mogelijke bijwerkingen is Galbulten! Meteen valt er een steen van mijn hart. Oké, galbulten, ook even googelen. Galbulten zijn vaak een allergische reactie op iets, joepie klopt ook! Ik realiseer mij dat ik nog een antihistaminicum in huis heb en neem direct 2 pillen en val opgelucht in slaap. Zaterdagochtend werd ik uitgerust wakker en ja hoor, de druk op de bulten is minder dus we nemen nog een pilletje antihistaminicum. Gelukkig, ik had gelijk en ben helemaal opgelucht. Ik ga niet naar de huisartsenpost en vraag het dinsdag wel aan de chirurg.

Zaterdagavond hadden we een feestje in Amsterdam. De schoondochter van Hans en Margret, Femke, werd 40 jaar en dat moet gevierd worden. Leek mij een leuk feest te worden en ik dacht, we gaan erheen en  ik zie wel hoe lang ik het volhoud. Ik voel me tegenwoordig net de koningin en werd weer keurig voor de deur afgezet.

Binnen werd ik direct begroet door Merlijn, de dochter van Femke met de woorden:

Hey Mmerlijnadou, heb jij nog kanker? Even stond ik met mijn mond vol tanden.. Tja, je denkt razendsnel, ik ben geopereerd, maar heb ik het nog? Ja, helaas ben ik nog niet genezen verklaard dus ik zei: Ja hoor, ik heb het nog. Oké zei ze, en ging weer buiten spelen. Heerlijk toch dat kinderen er zo vrij over durven te praten.

Deed iedereen dat maar!!!!!